ความในใจของคนทำร้านชาบู เปิดได้ 1 เดือน ทุกอย่างกำลังดี เจอคลัสเตอร์ทองหล่อ หลังจากนั้นทุกอย่างทรุดลง พร้อมกับมาตรการรัฐที่สั่งปิดร้าน แต่ไม่มีชดเชย จนสุดท้ายต้องปิดแบบไม่มีกำหนด แต่เรื่องนี้ยังเลวร้ายไม่สุด เพราะร้านโดนงัด อุปกรณ์ทำมาหากินหายเรียบ แม้กระทั่งเตาแก๊สก็โดนด้วย
หนึ่งในธุรกิจที่ได้รับผลกระทบจากโควิด 19 นอกจากธุรกิจด้านบันเทิง ค้าขายในห้างสรรพสินค้าแล้ว ร้านอาหารก็กระทบไม่แพ้กัน เพราะนโยบายการควบคุมโรคที่ไม่ให้รับประทานที่ร้าน ต้องซื้อกลับบ้านหรือเดลิเวอรี่เท่านั้น จึงส่งผลกระทบต่อยอดขายโดยตรง เพราะร้านอาหารบางประเภทก็ไม่สามารถสั่งกลับบ้านได้จริง ๆ เช่น ร้านหมูกระทะ ร้านชาบู ที่ต้องนั่งรับประทานร่วมกันเท่านั้นถึงจะได้อรรถรส
ล่าสุด วันที่ 5 สิงหาคม 2564 เฟซบุ๊ก Jack Kittisak ของแจ็ค กิตติศักดิ์ ปฐมบูรณา นักแสดงและนักดนตรี โพสต์ระบายความรู้สึกหลังการเปิดร้านชาบู แต่เจอมาตรการของทางรัฐทำให้สถานการณ์ค่อนข้างวิกฤต ดังนี้
อาชีพนักแสดงของตนนั้นรายได้ไม่แน่นอนเป็นทุนเดิม แต่เมื่อเจอโควิด-19 ถล่มก็ยิ่งพัง เป็นอะไรที่เสี่ยงมากจริง ๆ ตนจึงต้องหาทางรอดด้วยการหุ้นกับรุ่นพี่ เปิดร้านชาบูหารายได้เสริม อาศัยว่ามีสูตรน้ำซุปอร่อยมาก เนื้อก็ได้ของดี การันตีจากรุ่นพี่ที่เป็นเชฟ อะไรหลาย ๆ อย่างเริ่มดีขึ้น โดยร้านนี้ชื่อว่า Shota Shabu เริ่มเปิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ที่ผ่านมา
ทว่าจุดเปลี่ยนก็เกิดขึ้น เปิดร้านไป 1 เดือนเป็นการล้มครั้งแรก เมื่อเจอคลัสเตอร์ทองหล่อ ร้านอาหารถูกสั่งให้ปิด 3 ทุ่ม ปกติร้านตนเปิด 1 ทุ่ม เท่ากับว่ามีเวลาขาย 2 ชั่วโมงเท่านั้น แต่เมื่อรัฐสั่งมาก็ต้องทำ ช่วงนั้นกัดฟันมาก รายได้น้อยก็ยังดีกว่าไม่มีเงินเข้าร้านเลย
หลังจากนั้นเวลาผ่านไป คิดว่าสถานการณ์คงผ่อนปรนบ้าง รัฐคงไม่ปล่อยให้ร้านอาหารตายแบบนี้ทั้งกรุงเทพฯ แต่สุดท้ายบรรยากาศก็ไม่ได้ดีขึ้น ยอดคนติดเชื้อไม่ได้ลดลง
สถานการณ์จากนั้นแย่หนัก เมื่อเจอคำสั่งตอนตี 1
วันหนึ่งรัฐประกาศให้เดลิเวอรี่เท่านั้น โดยประกาศตอนตี 1 ซึ่งเรื่องนี้ชาวเน็ตก็วิจารณ์กันขรม ส่วนตนนั้นก็มองหน้าหุ้นส่วน ปรึกษากันว่าจะทำยังไงดี เพราะร้านเราเดลิเวอรี่ไม่ได้แน่ แต่ก็ขอคิดสู้ เปลี่ยนเมนูอาหาร เช่น ทำข้าวหน้าเนื้อขายด้วย
สุดท้าย ร้านก็มาถึงจุดที่มีรายได้ 0 บาท จึงตัดสินใจปิดร้านแบบไม่มีกำหนด ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเปิดอีกทีวันไหน พยายามปลอบใจตัวเองว่า มีอุปกรณ์ทำมาหากินอยู่ ยังมีของให้เราใช้อยู่ ถ้าวันหนึ่งกลับมาเปิดใหม่ หรือขายของออกไป ก็ยังได้เงินกลับมา
ทุกอย่างอวสาน เมื่อร้านโดนยกเค้า
เรื่องราวกลับแย่กว่าที่คิด เมื่อร้านถูกงัด ข้าวของถูกยกเค้าไปทั้งตู้แช่เนื้อ เครื่องสไลซ์เนื้อ หม้อชาบู เตาแก๊ส เท่ากับว่า แผนการที่วางเอาไว้ล้มลงทันที ร้านกลับมาเปิดใหม่ด้วยการใช้อุปกรณ์เดิมก็ไม่ได้ จะเอาไปเซ้งต่อเพื่อหาทุนก็ไม่ได้ เพราะโดนขโมยไปหมดแล้ว
ความรู้สึกตอนนี้
ตอนนี้คือเหนื่อยใจมาก รัฐบอกให้ลดเวลาเปิด บอกให้เดลิเวอรี่ ก็ทำตามหมด ที่แย่คือ เขาสั่งให้ปิดร้าน แต่ไม่มีการเยียวยา ปิดแล้วยังไงต่อ ปิดแล้วไม่ตรวจ ปิดแล้วไม่มีวัคซีนดี ๆ แล้วปิดไปเพื่ออะไร ทำไมคนทำร้านอาหารต้องทนทำตามเขาบอกแบบไม่มีความหมายด้วย จนท้ายที่สุดมาตรการนี้ก็ทำให้คนตกงาน คนไม่มีเงิน และก็มีโจรมายกเค้าที่ร้านนี่ไง
อยากให้คนที่เชียร์รัฐบาลมาช่วยดูชีวิตตน ถ้าจะบอกว่าไม่เกี่ยวรัฐบาล หรือรัฐบาลไหนก็ทำมาหากินเหมือนกัน ผมว่ามันไม่ใช่นะ ช่วยเปิดหูเปิดตาเปิดใจกันหน่อย
“ผมจะไม่ค่อยเขียนเรื่องราวตัวเองแบบนี้บ่อย ไม่เคยเอ่ยปากบ่นให้ใครฟัง ผมดิ้นด้วยตัวผมเองมาโดยตลอด ผมสู้ชีวิตกับอะไรก็ตามที่เข้ามาโดยไม่เคยท้อ ผมไม่เคยโกงใคร ผมจริงใจกับมิตรภาพและไม่เคยคิดที่จะขโมยของใครเลยแม้แต่น้อย ผมเอาสิ่งที่ผมถือคือการไม่เบียดเบียนใคร และใช้มันมาตลอด
แล้วถ้าใครรู้จักผม ผมเป็นคนหนึ่งที่เกลียดการที่ไม่แฟร์ที่สุดในชีวิต ผมโกรธโมโหเสียใจและพยายามมองโลกในแง่บวกแบบสุด ๆ พยายามหาพลังงานบวกกับสิ่งที่มีก็แล้ว ครั้งนี้มันมากเกินไป ผมไม่ไหว ผมไม่ไหวจริง ๆ”
ข่าวจาก : kapook
