นักเรียนหญิงของ โรงเรียนอุบลรัตนราชกัญญาราชวิทยาลัย นครราชสีมา ที่ได้เจอกับคุณป้ายคนหนึ่ง ที่นั่งรอรถทัวร์ ที่ขนส่งฯเมืองโคราช กับเรื่องราวชีวิตอันสุดน่าสงสาร หดหู่ ทั้งการทำงาน เเละครอบครัว พร้อมกับสิ่งเตือนใจลูกๆ หากใครยังมีพ่อแม่อยู่ก็อยากให้รักท่านให้มากๆ ทำความดีกับท่านในวันที่ยังมีโอกาส อย่าปล่อยอะไรให้มันสายเกิน
กำลังนั่งรอรถอยู่คนเดียว มีที่ว่างข้างๆ ป้าแกก็มาถามว่า.. “ หนูๆ ที่ตรงนี้นั่งได้มั้ย “ ไอ่เราก็มาคนเดียวไม่เห็นมีใครนั่งอยู่แล้วก็ตอบไปว่า “ ได้ค่ะป้านั่งเลย “ พอนั่งไปสักพัก ป้าแกก็เริ่มถามว่าจะไปไหน เรียนอีกกี่ปีจะจบ เราก็ตอบไปตามปกติที่แกถามสักพัก อยู่ๆป้าแกก็น้ำตาคลอ ถามเราว่า “ ถ้าหนูเรียนจบหนูจะยังอยู่กับพ่อแม่อยู่มั้ย “ เราก็ตอบแบบไม่ลังเลเลยว่า “ อยู่ค่ะ หนูอยากมีบ้านจะพาพ่อกับแม่มาอยู่ด้วยกัน “ อยู่ๆป้าแกก็น้ำตาไหลเลย เราก็ตกใจว่าพูดอะไรขัดหูผิดหูแกรึป่าว ก็เลยรีบขอโทษ แกก็พูดขึ้นมาว่า “ ป้ามาทำงานทำได้วันสองวันเขาก็ไม่เอาเขาบอกว่าป้าอ้วน กลัวป้าจะล้มแล้วจะทำให้เขามีปัญหา ป้าแค่อยากมีเงินเก็บสักก้อนเอาไปซื้อของดีๆไปฝากลูก ป้าเคยไปแต่ตัว ลูกเขาบอกว่าอายที่ป้าจน ตอนนี้ป้าก็คิดว่าจะกลับไปหาลูกดีมั้ย หรือจะกลับไปหาลุงที่สระบุรีดี แต่ป้ามีเงินแค่ไปหาลูกได้เท่านั้น “ พอแกพูดจบแกก็น้ำตาไหลตลอดเลย แกหอบของเต็มไปหมดเหมือนเพิ่งย้ายออกมาจากที่ทำงานจริงๆ ขาแกเหมือนจะมีปัญหาด้วย ก่อนที่จะแยกกันเราก็เลยให้เงินป้าไปนิดหน่อย เพื่อป้าอาจจะเปลี่ยนใจ กลับไปหาลุง จะได้มีทุนเดินทาง ป้ายกมือไหว้เราใหญ่ อวยพรขอให้เราเรียนให้จบไวๆ มีงานทำเร็วๆ แล้วป้าก็เดินหอบของไป พอป้าไปในใจก็คิดถึงแต่พ่อแม่ที่บ้าน ได้แต่คิดในใจว่าเราจะไม่ปล่อยให้พ่อแม่เราต้องมาลำบากแบบนี้ ไม่ปล่อยให้ท่านมาคิดแบบนี้แน่ๆ
ใครยังมีพ่อแม่อยู่ก็อยากให้รักท่านให้มากๆ ทำความดีกับท่านในวันที่ยังมีโอกาส อย่าปล่อยอะไรให้มันสายเกิน
คอมเม้นจากชาวเน็ต
ขอบคุณข้อมูลจากเฟสบุ๊ค คุณ แพร พิต
