เป็นกระทูจากเว็บ ไซต์พันทิป ที่มีคนหยิบยกและนำมาพูดถึงเป็นจำนวนมาก และได้ตั้งกระทู้เล่าเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของตัวเธอเอง โดยเธอเล่าว่า “กระทู้นี้เป็นการแชร์เรื่องราวของตัวเราเอง ให้กับผู้หญิงที่อยากสวยทุกคน และเป็นกำลังใจให้ผู้หญิงที่กำลังเจอหรือประสบกับเรื่องราวที่แย่ๆในชีวิต ให้สู้ๆชิวิตต่อไปอย่าท้อ สู้ๆ กระทู้นี้มาจากความชอบและทัศนคติของเราเองอาจไม่เหมือนคนอื่น ไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ 55555 จริงๆ เราเข้าpantip มานานมากแล้วชอบอ่านแต่ไม่เคยคอมเม้นต์แสดงความคิดเห็นในกระทู้อะไรเลย วันนี้นั่งไล่ดูข้อความรูปภาพเก่าๆ แล้วนึกถึงเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมา เพิ่งเห็นว่าเราผ่านอะไรมาเยอะมาก ล้มเเล้วลุกหลายครั้งมากจึงอยากแชร์เรื่องราวในชีวิตให้คนอื่นๆได้อ่านกันบ้างหวังว่าจะเป็นประโยชน์กับทุกคนไม่มากก็น้อยเนอะ
แต่ก่อนเราเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาอยู่ในกรุงเทพรูปร่างหน้าตาไม่มีความสวยอะไรเลยแถมขี้เหร่มากซะด้วย เรา เคยมีแฟนคนนึงที่เค้ารักเรามากๆ(รักหรือหลงไม่รู้แฮะ) แรกๆเราไม่ได้รักเค้าเลยแต่เค้าจะตายขาดเราไม่ได้บอกให้ทิ้งทุกอย่างมาอยู่กับเค้าเราเป็นห่วงเเละสงสารเค้ามากๆทิ้งทุกอย่างมาอยู่กับเค้าแบบโง่ๆงงๆ รักก็ไม่ได้รักแต่ด้วยความที่เป็นเด็กไม่รู้เรื่องราวอะไรเป็นหวงสงสารมีแค่ความรู้สึกนั้นจริง ๆ 555 เรามีแค่เค้าคนเดียวเลยเราไม่ได้ทำอะไรเลยวันๆอยู่ห้องรอเค้ากลับจากทำงานบางครั้งก็ออกไปทำงานกับเค้าไปทานข้าววันหยุดก็ไปเที่ยวโน่นนี้ชีวิตมีความสุขมากเค้าเป็นทุกอย่างในชีวิต เราก็อยู่กันแบบที่บ้านรับรู้ทั้งสองฝ่ายแม่เราก็รักเค้ามากๆ คิดว่าคงมีชีวิตคู่กับเค้าตลอดไป เราไม่สวยแต่เด็กกว่าเค้า15ปีเค้าหน้าตาค่อนข้างดีมีแต่คนสวยๆ ช่วงเเรกเค้ารักเเละใส่ใจดูแลทุกอย่างดีมากๆ
จนวันนึงเค้าเจอคนอื่นสวยเเละเด็กกว่า ^^" จากเคยดีกับเราทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปจนเริ่มทะเลาะกันแล้วเค้าก็จากไปแบบแอบเก็บเสื้อผ้าออกไปจากห้องเลยตอนนั้นเราไม่มีทางไปอะไรเลยไม่มีแม้เงินจะกินข้าวไม่มีเงินค่าห้องไม่มีอะไรเลยแม้ห้องก็ยังเป็นชื่อเค้าเช่าอยู่เลย เราไม่กล้าขอเงินแม่ไม่กล้ากลับบ้านเพราะเราทำตัวเองเราเลือกเอง
ยามรักอะไรก็ไห้ได้ทั้งหมดแม้แต่ชีวิต ฟังแล้วน้ำเน่าเนอะ
แต่พอหมดรักแม้เเต่ทักไปโทรไปบอกเค้าว่าช่วยคุยเป็นเพื่อนหน่อยเธอจะไปก็ไปเราไม่ว่าอะไรแล้วเพียงเเค่ขอให้คุยเป็นเพื่อนเราทุกข์เรากลัวตัวเราเองคิดสั้นเพราะเราไม่มีทางออกในชีวิตไม่รู้จะเดินต่อไปยังไงไม่มีแม้แต่เพื่อนที่จะโทรไปคุยซะด้วยซ้ำจะโทรไปหาแม่ก็กลัวแม่เป็นห่วง เค้ายังวางสายเราแถมบล็อกเบอร์เราไปด้วยซ้ำ มืดแปดด้านเลยจากวันนั้นถึงวันนี้สองปีผ่านไปแต่เราจำวันนั้นได้ดีมาก
และนี้คือจุดเปลี่ยนของชีวิตเรา นี้เเหละธรรมชาติของคนความรักผ่านมาเเล้วก็ผ่านไปจนเริ่มเห็นว่าความรักจากผู้ชายเชื่อไม่ได้เลิกตั้งความหวังที่จะให้คนอื่นมารักเราตลอดไปอย่าเอาชีวิตไปผูกไว้กับอะไรที่เราไม่สามารถควบคุมมันได้ ไม่มีอะไรแน่นอนไม่มีอะไรเชื่อได้ หรอก สัญญาหรอเวลาเปลี่ยนคนเราก็เปลี่ยนทั้งนั้นแม้แต่ตัวเราเอง ^_^
เราจึงหันมารักตัวทำตัวเองให้สวยขึ้นดีขึ้นในทุกอย่าง ทำตัวเองให้มีค่ามองเห็นสิ่งดีๆที่มีอยู่ในตัวเอง ทุกวันนี้สำหรับเรา ผู้ชายไม่ใช่ปัจจัย4ในการดำรงชีวิตเป็นแค่องค์ประกอบในชีวิตไม่ใช้ทั้งชีวิต มีก็ดี แต่ถ้ามันไม่ดีอย่าไปเสียเวลา ยังมีคนดีดีอีกมากมาย ให้เราเลือก
บ่นเยอะเข้าเรื่องดีกว่าเนอะ555 ^____^ จริงๆอยากรีวิวหลายเรื่องเลย เนื่องจากแต่ก่อนรูปลักษณ์ภายนอกนี่ แย่เกือบทุกอย่างเลยทั้งรูปร่างหน้าตาผิวพรรณ
มีดีที่จิตใจอย่างเดียวเลย 555
รูปร่าง เราสูง163 ลดน้ำหนัก จาก 62 เหลือ 45 ทุกวันนี้สัดส่วนเราอยู่ที่ 32 20 34 เราลดน้ำหนักแบบไม่เหมือนใครนะเพราะ
เราใช้หลักจิตวิทยา คือ
"เรากินทุกอย่างที่อยากกินไม่อด" กินเพราะอยากไม่กินเพราะหิว ><" บวกกับ ออกกำลังกาย เราทำตลอดวันเว้นวันประมาณสองปีได้ละ
คนเรามักคำนึงถึงวิธีที่ถูกต้อง พยายามทำให้ถูกวิธีงดของของหวานบ้างแป้งบ้าง ออกกำลังกายทำโน่นนี้ พยายามใช้เหตุผลในการลดน้ำหนักแต่ลืมไปว่าสมองของเราใช้อารมณ์ตัดสินใจก่อนเหตุผล เราอ้วนเพราะเราตัดสินใจกินจากความอยากไม่ใช้เพราะความหิว เราจึงกินแค่ของที่เราอยากกินอะไรไม่อร่อยไม่อยากไม่กิน
สุดท้ายนี้ต้องขอบคุณ ผู้ชายทั้งหลายที่ผ่านเข้ามาทำให้เรามองเห็นสัจธรรมของชีวิต ทำให้เราคิดได้ อยากฝากผู้หญิงทุกคนเลยอย่าไปเสียใจกับสิ่งที่ผู้ชายเค้าทำกับเรา อย่ามองว่าเราไม่มีค่าจากสิ่งที่เค้ากระทำกับเรา มองให้เห็นสิ่งดีดีที่เรามีอยู่ จะรู้ว่าเรามีค่า แล้วเราจะรู้ว่าผู้ชายไม่ดีที่ผ่านเข้ามาไม่มีค่าคู่ควรกับเราเลย (>3<)
ใครเสียใจใครทุกข์ใจ ใครโดนทิ้ง ใครอยากสวยขึ้น ทักเค้ามานะเค้ายินดีตอบทุกอย่างเลย
บอกตัวเองเลย
โดนทิ้งหรอฉันไม่เสียใจเพราะผู้ชายที่ไม่รักกันไม่มีอะไรให้เสียดาย เธอสิต้องเสียใจเพราะในวันนั้นฉัน"เคยรักเธอ"
ข้อมูลจาก : สมาชิกพันทิป pantip
