เป็นเหตุการณ์โดยเว็บไซต์ต่างประเทศได้นำเสนอเรื่องราวของชาวเน็ตท่านหนึ่ง โดยเขาเล่าว่าผมเป็นลูกชายในครอบครัวหนึ่ง ผมเป็นเด็กดีและสร้างความภาคภูมิใจให้ครอบครัวมาตลอดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน ผลการเรียนของผมดีเด่น ตั้งแต่เด็กเลยก็ว่าได้ จนได้เข้ามหาวิทยาลัยก็ได้เข้ามหาวิยาลัยที่มีชื่อเสียง
ต่อมาเรียนจบก็ได้ทำงานในบริษัทที่เป็นของรัฐวิสาหกิจ ซึ่งเงินเดือนก็ดีในระดับที่น่าพอใจ สร้างความภาคภูมิใจไห้กับพ่อแม่และครอบครัวของผมมาก แต่มีเรื่องเดียวที่สร้างความหนักใจให้กับพ่อแม่ละ ครอบครัวคนอื่นๆอย่างมาก คือ ผมยังไม่มีแฟน แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที น่าจะมาจากนิสัยของผมเป็นไม่ค่อยพูด ยิ่งโดยเฉพะกับสาวๆแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่ เรื่องเอาอกเอาใจผมไม่เป็นเลย ผมจึงยังไม่มีแฟนสักที
(เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น)
นานวันอายุผมใกล้ 30 แล้วก็ยังไม่มีวี่แววที่จะมีแฟนแต่งงาน เป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที พ่อกับแม่ผมเริ่มหนักใจ พยายามขอร้องญาติๆให้ช่วยแนะนำสาวๆให้ผม ผมก็เลยได้มีโอกาสได้นัดเจอกับสาวสวยได้พบปะพูดคุย แต่เธอก็ยังไม่ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับผม ไม่ใช่เพราะว่าหน้าตาของเธอไม่สวย แต่เป็นเพราะปัญหาครอบครัวของเธอบ้าง ญาติๆของเธอบ้าง คนแล้วคนเล่า จนเกือบ 10 คนก็ว่าได้ นั่นเป็นเพราะว่าผม ยังยึดมั่นว่าผมต้องเจอคนที่ใช่ สำหรับผม
จนมาวันหนึ่งป้าของผมแนะนำสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนป้าผม ดูป้าของผมจะชื่นชมเป็นพิเศษ ขนาดยังไม่เคยได้พบกันสักครั้ง ป้าบอกว่าเธอทั้งสวยทั้งน่ารัก เธออายุน้อยกว่าผม5ปีและยังเคยเรียนที่มหาลัยเดียวกับผมด้วย
ผมก็ได้แต่ฟัง นั่นเป็นเพราะว่าผมรู้สึกท้อจากประสบการที่ผ่านมา หลายต่อหลายคนแล้วผมก็ยังไม่เจอคนที่ใช่ สักที …แต่กระนั้นผมก็ไม่สามารถขัดใจพ่อแม่และญาติๆผมได้ ผมจึงรับปากว่าจะลองดูอีกสักครั้ง
ต่อมาผมได้มีโอกาสได้คุยกับเธอทาง วีแชท เธอชื่อว่า หิมะ ผมลองค้นประวัติของเธอจากโซเชียว ผมเจอไม่เธอโพสที่เป็นข้อมูลส่วนตัวของเธอเลย ส่วนใหญ่จะมีแต่เรื่องงานของเธอ ผมอยากรู้จักเธออยากจะรู้ว่าเธอเป็นคนอย่างไร จึงลองทักเธอไปและคุยกับเธอ ระหว่างที่คุยผ่านทางโซเชียว ผมรู้สึกว่าเธอเป็นคนคุยสนุกสนาน ร่าเริง ใจกว้าง มีชีวิตชีวาและชอบคุย บางทีเธอก็ชอบล้อเล่นกับผมทำเอาผมมีรอยยิ้มเป็นประจำ สักพักผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชอบเธอคนนี้
ต่อมาผมก็ขอนัดเจอ โดยการชวนเธอออกมาเจอกันที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง พอได้เห็นหน้าเธอผมก็ยิ่งชอบเธอมากขึ้น เธอมีผิวที่ขาวใสและหน้าตาสวยงาม ผมแอบคิดในใจว่าเธอคนนี้ใช่เลย เสป็คของผม ช่วงแรกๆผมยังเขินนิดๆไม่ค่อยกล้าพูดอะไร แต่พอมาคุยถึงมหาวิทยาลัยของเราเท่านั้นแหละ เราสองคนเริ่มคุยไม่หยุด หายเขินไปเลยทีเดียว
(เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น)
หลังจากที่เราทานอาหารมื้อค่ำ เราสองคนเริ่มคุ้นเคยกัน ผมรู้สึกได้เลยว่าเธอเองก็ชอบผมเหมือนกัน เวลาก็ทุ่มกว่าแล้ว ผมเลยบอกกับเธอว่าจะไปส่งเธอถึงบ้าน ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ระหว่างทางกลับบ้านเธอ ผมแอบคิดในใจว่า เธอทั้งสวยทั้งแต่งตัวดี ผมนี่โชคดีสุดๆ ที่ได้มาพบกับเธอ
เมื่อมาถึงหมู่บ้านของเธอ ผมเห็นหมู่บ้านบรรยากาศมืดๆ ผมเลยตัดสินใจจะส่งเธอถึงบ้านจะดีกว่า เมื่อมาถึงบ้านที่เธออยู่ ซึ่งเป็นบ้านที่เธอเช่าร่วมกับเพื่อนของเธอด้วยกัน ในตอนนั้นเพื่อนของเธอเข้านอนไปแล้ว เห็นผมยังไม่มีท่าทีที่อยากจะกลับ เธอเลยออกปากชวนผมเข้าไปนั่งเล่นในห้องของเธอก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน พอเธอเปิดประตูห้องของเธอเท่านั้นแหละ ผมถึงกับต้องอึ้งไปเลยทีเดียว
(เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น)
ใครจะไปรู้ว่าสาวสวยหน้าตาดีอย่างเธอ ห้องนอนรกมาก ผ้าห่มกองอยู่บนเตียงไม่เก็บ รองเท้าวางเต็มห้อง ถุงขนม เศษอาหารและผลไม้ต่างๆ กองบนโต๊ะจนเหม็นเน่า เสื้อผ้าโยนทิ้งทั่วห้อง เข้าห้องไปเกือบจะไม่มีที่ให้คนยืนเลย
ปกติผมเป็นคนที่รักความสะอาดอยู่แล้ว พอมาเห็นสภาพห้องของเธอ ผมรับไม่ได้จริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าคนหน้าดีอย่างเธอ ผมแอบคิดว่าเธอต้องเป็นคนขี้เกียจขนาดไหนห้องถึงจะรกได้ขนาดนี้
(เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น)
เวลาต่อมาพอได้อยู่ห้องเธอสักพักผมก็อ้างว่าดึกเกินไม่อยากจะรบกวนเธอพักผ่อน เลยรีบออกจากห้องเธอแล้วก็กลับบ้าน หลังจากครั้งนั้นมา เธอยังคงส่งข้อความมาให้ผมเรื่อยๆ แต่พอนึกถึงสภาพห้องของเธอแล้ว ผมก็ไม่ค่อยอยากจะคุยกับเธอสักเท่าไหร่
คือจริงๆ แล้วผมก็รู้สึกอึดอัดใจนะ ดูจากภายนอกแล้ว ไม่ว่าหน้าตาหรือการศึกษาของเธอก็อยู่ในระดับดีเลยทีเดียว แต่นิสัยที่ขี้เกียจนี่แหละ ผมรับไม่ได้ แต่กว่าจะพบเจอสาวๆ ที่ตัวเองชอบ และพ่อแม่ผมก็เร่งอยากจะให้ผมมีแฟนและแต่งงานเร็วๆ ตอนนี้ผมรู้สึกลำบากใจมากๆ เลยผมควรทำยังไงดี
ข้อมูลจาก : LIEKR
