เรื่องโดย : jutapit
เว็บไซต์ : https://pantip.com/topic/36858198
ต้นปีที่แล้ว ผมตัดสินใจยอมเป็นหนี้ซื้อบ้านไว้หลังนึง โดยตั้งใจว่า จะทำงานทุกวันเพื่อให้สามารถทั้งผ่อนทั้งโปะ ให้หมดภายในสองปีให้ได้ ซึ่งในช่วงสามเดือนแรกของการต้องตื่นเช้าทุกวันแบบนี้ ก็เหนื่อยก็เพลียเหมือนกัน อาศัยกำลังใจจากการมองมาที่ลูกเมียที่นอนหลับสบายกันอยู่ในห้องนอน ก่อนออกจากบ้าน อยากให้พวกเค้ามีบ้านที่มั่นคง หากเราเป็นอะไรปุบปับ จะได้ไม่มีภาระเรื่องบ้านที่ยังติดแบงค์ให้ลำบากทีหลัง
เชื่อว่ายังมีคนในวัยทำงานอย่างผมอีกจำนวนไม่น้อย ที่ตั้งใจทำงานทุกวัน แม้จะเหนื่อยจะท้อบ้าง ก็ขอให้เชื่อว่า ยังมีผมอีกคนที่ขยันทำงานแบบพวกคุณเหมือนกัน บางทีก็รู้สึกอิจฉาเล็กๆกับคนที่ได้หยุดไปเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัว ได้เห็นรูปที่เค้าเอามาแชร์กันตามสื่อโซเชียล ก็รู้สึกร่วมยินดีด้วย
แต่ในในก็คิดว่า ยัง.. ยังไม่ถึงเวลาของเรา ขอให้เราพร้อมกว่านี้อีกนิด หมดหนี้ หมดสิน หมดภาระที่สำคัญๆลงก่อน
โอกาสไม่ได้มีมาง่ายๆและบ่อยๆ ในเมื่อเราสามารถทำได้ ครอบครัวคอยให้กำลังใจ ขอเพียงแค่เราขยัน อดทน ไม่ย่อท้อ รักษาสุขภาพ พักผ่อนให้เพียงพอ ทานแต่อาหารที่มีประโยชน์ ไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย
สิ่งที่เราหวังก็จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน
ปล. เสาร์-อาทิตย์ ผมกลับถึงบ้านห้าโมงเย็น ไปเดินห้างกับครอบครัวบ้างเหมือนกันครับ
ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจครับ… ขอบอกว่ากว่าจะมาถึงจุดที่อยู่ตัวได้ ไม่ง่ายเลย
จิตใจของตนเองและกำลังใจจากคนรอบข้างมีส่วนสำคัญมาก ต้องรักและเข้าใจ ต่างคนต้องต่างทำหน้าที่ ไม่บั่นทอนจิตใจกัน ที่สำคัญที่สุด ต้องพยายามทำตัวเองไม่ให้ป่วย เพราะถ้าหากเราต้องหยุดงาน นั่นหมายถึงรายได้เราก็จะหายไปด้วย ง่ายๆสำหรับผมเลยคือ การพักผ่อนให้เพียงพอ ทานอาหารเป็นเวลา ออกกำลังกายบ้างตามสมควร
การสันทนาการของผมคือ การได้นั่งทานผลไม้ระหว่างดูทีวีตอนเย็น หยอกล้อเล่นกับลูก ฟังเพลงในบ้าน เล่นเกมส์บ้าง สั่งอะไหล่รถมาซ่อมเองเท่าที่ทำได้ในเย็นวันหยุด พยายามไม่นอนดึกเกินสี่ทุ่ม เคยเผลอดูบอลคู่ดึกแถมดื่มเบียร์ไปด้วยระหว่างดู เห็นผลเลย เจ็บคอเป็นหวัดอีกสองวันต่อมา
แต่มันไม่ได้เป็นแค่ผมคนเดียว กลับทำให้คนอื่นในบ้านพลอยติดหวัดตามกันไปด้วยทั้งหมด โดยเฉพาะลูกๆ ทำให้ผมรู้สึกผิดทีเดียว ที่เป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวต้องเดือดร้อนไปด้วย
ที่ผ่านมา ผมเห็นใครหลายๆคนที่ต้องทำงานเกือบทุกวันไม่ได้น้อยไปกว่าผม ถึงแม้ผมจะรู้สึกเหนื่อยในบางวันแต่ก็คิดว่าตนเองยังโชคดีเสียด้วยซ้ำ ผมทำงานหนักเพียงเพื่อต้องการให้หมดภาระหนี้สิน แต่มีอีกหลายคนที่ต้องทำงานหนักเพื่อปากท้องของตัวเองกับคนที่บ้านให้ผ่านไปในแต่ละวันเสียด้วยซ้ำ
ชีวิตที่ผ่านไปในแต่ละวัน ผมสังเกตเห็นผู้คนหลากหลายที่ต่างทำหน้าที่ของตนไม่ต่างไปจากผมเลย คนงานแม่บ้านที่ทำงานเห็นเค้าขนของไปมาเกือบทั้งวัน พนักงานชายหญิงที่ทักทายผมทุกเช้าก็ยืนทำหน้าที่ช่วยเหลือผู้คนตามหน้าที่ของตน ที่แยกไฟแดงรัชดาลาดพร้าวผมเห็นคนชราหรือไม่ก็เด็กน้อยเดินขายพวงมาลัยเกือบทุกเย็น
ในใจผมแล้ว อยากเดินไปบอกทุกคนว่า ผมขอเป็นกำลังใจในการทำงาน ขอให้ตั้งใจทำงานกันอย่างนี้ต่อไป
แต่ก่อนผมจะไม่สนับสนุนการซื้อพวงมาลัยตามแยกไฟแดงเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ความคิดผมเปลี่ยนไปแล้ว หากมีโอกาสผมจะช่วยเค้าซื้อไปไหว้พระที่บ้าน ผมไม่ได้อยากได้พวงมาลัยเท่าไหร่นักหรอก แต่ผมอยากให้กำลังใจด้วยการช่วยซื้อพวงมาลัยจากพวกเขามากกว่า
อาจมีหลายคนที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่เชื่อผมเถอะ คงไม่มีใครอยากให้พ่อที่แก่แล้ว กับลูกหลานในวัยที่ควรจะเล่นอยู่ที่บ้าน ต้องมาเดินขายพวงมาลัยตามท้องถนนหรอก ถ้ามันไม่มีสภาวะบังคับให้ต้องเลี้ยงปากท้องของตน
หากใครจะตำหนิผม ผมก็ขอน้อมยอมรับโดยดี แต่ผมทำใจไม่ได้เลยที่จะไม่ช่วย เพราะทั้งคนชราที่รุ่นราวคราวพ่อ และเด็กๆก็อายุรุ่นเดียวกับลูกของผมพอดีเช่นกัน มันสะเทือนใจมากๆครับ
อ่านเพิ่มเติมได้ที่ : https://pantip.com/topic/36858198
