หญิงสาวคนหนึ่งเธอเล่าเรื่องราวของเธอว่า แม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อเก้าปีที่แล้ว "ตอนนั้นทุกคนเสียใจมาก พ่อร้องไห้ออกมา ฉันไม่เคยเห็นพ่อเสียใจแบบนี้มาก่อน จากวันนั้นก็มีแต่พ่อที่ดูแลเลี้ยงดูฉันและน้องๆ" เวลาผ่านไปหลายปี ฉันและน้องเคยลองถามพ่อว่าพ่อไม่คิดจะหาแม่ใหม่ให้พวกหนูหรอ ตอนนั้นที่ถามเพราะฉันคิดว่ามันคงจะดี ถ้าพ่อมีเพื่อนสักคนที่สามารถคุยและอยู่เป็นเพื่อน ในยามที่พวกเราโตเรียนจบและต้องออกไปทำงานใช้ชีวิตของตนเอง แต่พ่อก็นิ่งทุกครั้งที่ถาม พ่อไม่ตอบและไม่ได้พูดอะไร
จนไม่นานนี้ฉันเห็นกระเป๋าของพ่อเปิดอยู่ บังเอิญเห็นใบมรณะภาพของแม่อยู่ในกระเป๋าพ่อ ความรู้สึกตอนนั้นมันอึ้งและจุกอก น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
พ่อไม่เคยลืมแม่แม้แต่วันเดียว.. พ่อยังคงรักและมีแม่อยู่ในหัวใจตลอดเวลา เสื้อผ้าที่แม่เคยใช้ยังคงอยู่ในตู้ไม่ไปไหน แม้ว่าปู่ย่าจะบอกให้เอาไปเผาทิ้งตามธรรมเนียม แต่พ่อก็เลือกที่จะเก็บเอาไว้
ที่ผ่านมาฉันไม่เคยรู้ว่าความรักที่พ่อมีให้กับแม่นั้นจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าเวลาผ่านไปนานเกือบ10ปี พ่อคงจะลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้ว แต่พอเห็นสิ่งที่พ่อทำ สิ่งที่พ่อพกติดตัวไว้ตลอดเวลา ทำให้ฉันรู้ว่าถึงแม้เวลาจะผ่านไป แต่ความรักของพ่อยังคงเดิม ใบมรณบัตรนั้นเหมือนเป็นตัวแทนของแม่ที่อยู่กับพ่อตลอดเวลา ฉันเชื่อว่าแม่เองก็คงเฝ้ามองพ่อจากบนสวรรค์และจะดูแลครอบครัวของเราตลอดไป
ข้อมูลจาก : Liekr
