เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประเทศจีน มีชายยาจกคืนหนึ่งชื่อ อาเฉิง ในเสื้อผ้าเก่าปอนๆหมุนตัวกลับมา ก็บังเอิญเจอกับอาชิวเพื่อนเก่า ในชุดสูทเนี๊ยบ อาชิวดึงมืออาเฉิงไว้แล้วว่า “ไปดื่มด้วยกันสักแก้ว”
อาเฉิงรู้ว่าปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ พอเงยหน้ามองก็เห็นว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในโรงแรมหรู ก็เลยก้มหน้าแล้วจัดการเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ ก่อนบอกว่า “โอเค ไปนั่งคุยกัน”
“นับๆดูแล้ว พวกเราไม่ได้เจอกัน 10 ปีได้แล้วมั้งเนี่ย” อาชิวพูดพร้อมเดินเข้าไปในร้านหรู “นั่งๆ วันนี้เราเลี้ยงเอง”
(เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น)
“ได้ยังไง” อาเฉิงพูดพร้อมนั่งลงอย่างขัดๆ “เมื่อก่อนนายเลี้ยงตลอด วันนี้ให้เราเลี้ยงมั่ง”
อาชิวยิ้ม ตบไหล่อาเฉิงแล้วว่า : “ไม่ได้ ให้เราเลี้ยง เรามีเงินนะ”
แล้วพนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาพอดี : “จะสั่งอะไรดีครับ”
“นายสั่งเลย เราเลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ” อาชิวพูดอย่างโอ่ๆ “ที่นี่เรามาบ่อย อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย เรามีเงิน”
“งั้นอะไรก็ได้” อาเฉิงยิ้มตอบ
“อะไรก็ได้?” อาชิวส่ายหัว “ที่นี่ไม่มีเมนูนั้น”
“งั้นเราไม่เกรงใจล่ะ” อาเฉิงดูเมนู แล้วก็สั่งอาหารทะเลมา 2-3 จาน ผักอีก 2-3 อย่าง ตบท้ายด้วยเหล้าฝรั่งอีกขวด อาเฉิงไม่ได้สังเกตว่า ตอนที่เขากำลังสั่งอาหาร สีหน้าของอาชิวเปลี่ยนเป็นขาวซีด
“ร้านนี้เรามาบ่อย เราชอบกุ้งมังกรของที่นี่ที่สุด กินทุกครั้งก็จะคิดถึงเมื่อก่อน” อาชิวพูดถึงตรงนี้ ก็เมินหน้ามองไปนอกหน้าต่าง เขาดูเหมือนจะหลุดเข้าไปในความทรงจำ
(เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น)
อาเฉิงมองไปที่อาชิว ในใจก็คิดไปถึงเรื่องราวเมื่อ 10 ปีก่อน ตอนนั้นพวกเขายังเป็นนักเรียน ชอบผู้หญิงคนเดียวกัน หญิงสาวคนนั้นเป็นลูกสาวชาวเล เธอสวย ใจกว้าง ชอบกินอาหารทะเล อาชิวจะเลี้ยงข้าวเธอบ่อยๆ ส่วนอาเฉิง แม้ว่าจะทำงานพาร์ทไทม์อย่างหนัก ก็ยังไม่มีปัญญาเลี้ยงข้าวสาว
อาหารมาพอดี อาเฉิงมองไปที่แก้ว แล้วก็มองไปที่อาชิว อาชิวบอกให้พนักงานเสิร์ฟเทเหล้า เขาเอาแก้วเข้ามาใกล้จมูก ดมกลิ่นเหมือนเวลากินไวน์ เหมือน 10 ปีที่แล้วไม่มีผิด
“หลายปีมานี้ เป็นยังไงบ้าง” อาเฉิงดื่มกาแฟไปหนึ่งอึกก่อนถาม
อาชิวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ค่อนข้างดีเลยล่ะ เปิดบริษัท มีเงินใช้ไม่ขาดมือ ช่วงนี้สบายมากว่างมาก จะกังวลก็แค่ไม่มีร้านดีๆให้ไปนั่ง ดีที่วันนี้เจอนาย”
อาเฉิงพยักหน้า : “ไม่เลวๆ”
อาเฉิงคิดสักครู่แล้วถาม : “แล้วตอนนี้กับเธอเป็นยังไงบ้าง”
“ใคร?” อาชิวถามกลับ “นายพูดถึงใคร?”
“จะมีใครอีก เธอไง” อาเฉิงยิ้ม
“นายจีบเธอติดไม่ใช่หรอ?” อาชิวยิ้มขำ “อะไร นายก็จีบไม่ติดหรอ?”
10 ปีก่อน แม้ว่าอาชิวจะมีโอกาสเลี้ยงอาหารทะเลหญิงสาวบ่อยๆ แต่เวลาไม่ได้ไปกิน เธอก็จะพยายามอยู่ห่างๆเขา ในขณะที่อาเฉิงไม่มีเงินเลี้ยงข้าวเธอ แต่กลับมีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่า
“กินเหล้า” อาเฉิงมองดูอาชิว
“กินเหล้า” อาชิวมองกลับมา
ระหว่างที่กำลังคุยกัน อาเฉิงก็ดื่มไปอีกหลายอึก
อาชิวเองก็ดื่มไปไม่น้อย แต่ความโอ้อวดของเขาลดน้อยกว่าตอนแรกมาก
ผ่านไปสักพัก อาชิวชี้ไปที่รถคันหรูบนลานจอดรถผ่านทางหน้าต่างแล้วว่า : “เดี๋ยวเราไปขับรถรับลมกันดีมะ”
อาเฉิงพยักหน้า : “ได้สิ” ตอนนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังพอดี อาเฉิงทำหน้ารู้สึกผิดก่อนพูดว่า : “เราออกไปคุยโทรศัพท์แป๊ปนึงนะ”
“ตามสบาย” อาชิวว่า
อาเฉิงเดินออกไปจากห้อง แล้วเข้าไปรับโทรศัพท์ตรงมุมตึก
สักพัก อาเฉิงก็กลับเข้ามาในห้อง เขาเปลี่ยนชุดใหม่ กลายเป็นอาเฉิงคนใหม่เดินเข้ามาในห้อง แต่กลับไม่พบใคร เหล้าในแก้วและในขวดก็หมดลงแล้ว
อาเฉิงเดินออกมาถามพนักงานเสิร์ฟ : “คนในห้องล่ะ”
พนักงานตอบอย่างนอบน้อม : “เถ้าแก่ ผมเห็นเขารีบเข้าไปในห้องน้ำ พอออกมาก็รีบออกจากร้านไป ผมทำตามที่เถ้าแก่สั่ง ไม่ได้ขวางเขาไว้”
ได้ยินอย่างนั้น อาเฉิงก็พยักหน้า แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง รถหรูของเขายังจอดอยู่ตรงนั้น ทำให้อาเฉิงเข้าใจทุกอย่างทั้งหมดที่เกิดขึ้นว่า เรื่อง อาชิวนั้น โกหกทั้งพ
ข้อมูลจาก : LIEKR
