เป็นเรื่องเล่าของชายคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ต้าฉวน เขาเป็นคนบ้านนอก เข้าเมืองไปหางานทำ เลยทำให้ผมได้รู้จักกับเฟินเฟิน เธออายุน้อยกับผมทั้งสวยและอัธยาศัยดีทำให้ผมตกหลุมรักเธอทันที ผมตามจีบเธออยู่สักพัก เราก็คบกันผม ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมใช้เงินกว่าครึ่งหนึ่งของเงินเดือน หมดไปกับการซื้อของปรนเปรอเธอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนใจเพราะผมรักเธอแล้วผมก็ตั้งใจจะดูแลเธอ
ตอนนั้นผมอายุ 25 ผมคิดว่าผมอยากจะมีครอบครัวแล้ว ผมเลยพา เฟินเฟิน ไปรู้จักกับพ่อแม่ เมื่อพ่อแม่ได้เห็นหน้าแฟนสาวผมครั้งแรกพวกท่านก็ต้อนรับเป็นอย่างดี หลังจากไปหามาหาสู่ไม่นาน แม่ผมเลยบอกว่าถ้ารักกันชอบกันก็แต่งงานทำให้ถูกต้อง ผมเห็นด้วยจึงเข้าไปคุยกับครอบครัวของเธอ
(ภาพประกอบเนื้อหาเท่านั้น)
พ่อแม่ของเธอเรียกสินสอดจำนวนหนึ่ง อีกทั้งยังบอกให้ผมซื้อบ้านใหม่เป็นเรือนหอ แต่ตอนนั้นผมเองรายได้ก็ไม่มาก เก็บเงินได้ก้อนหนึ่งพอจะดาวน์บ้านได้ แต่ก็จะไม่มีเงินเหลือเป็นค่าสินสอด
(ภาพประกอบเนื้อหาเท่านั้น)
ผมจึงกลับไปบอกพ่อแม่ พ่อแม่ผมก็ไม่ได้มีเงินมากมาย ท่านช่วยได้แค่บางส่วน ซึ่งก็ยังไม่พอกับที่พ่อแม่ฝ่ายหญิงขอ ผมบอกให้พ่อแม่เอาที่นาไปจำนอง เอาเงินมาก่อนแล้วผมค่อยหามาคืน แต่พ่อแม่ไม่ยอม เพราะที่นาเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่จะทำมาหากินได้ เมื่อหมดหนทางผมจึงกลับไปคุยกับครอบครัวเธอตามตรง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะทางฝ่ายหญิงปฏิเสธ บอกว่าถ้าผมไม่สามารถหาเงินมาได้ครบตามจำนวนที่คุยกันก็จะไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้น ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผมจึงต้องยกเลิกแผนการแต่งงานไป เฟินเฟินเองก็เริ่มห่างเหินไป อาจเป็นเพราะเธอเห็นว่าผมไม่มีอนาคต ดูแลเธอไม่ได้
ผมกลายเป็นคนซึมเศร้า โดนแฟนทิ้ง ผมได้แต่โทษพ่อแม่ที่ไม่ยอมหาเงินมาให้ผมแต่งงาน ผมโกรธมากเลยไปทำงานในเมืองไม่กลับมาหาพ่อแม่นาน 3 ปี
(ภาพประกอบเนื้อหาเท่านั้น)
จนมาวันหนึ่ง ญาติผมโทรมาบอกว่าพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาล ต้องการเลือดด่วน ให้ผมรีบกลับมา ผมรีบนั่งรถไฟไปทันที เมื่อไปถึงหน้าห้องตรวจเตรียมเจาะเลือด ปรากฎว่าผลเลือดของผมไม่ตรงกับใครเลย
Kiยังดีที่อาการของพ่อแม่ค่อยๆดีขึ้น หลังจากนั้นผมก็ไปถามเรื่องผลเลือดกับพ่อแม่ ปรากฎว่าความจริงแล้วผมไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อแม่ เป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ พ่อมาเห็นเข้าเลยเก็บผมมาเลี้ยง เมื่อผมได้ยินดังนั้น น้ำตาผมไหลออกมาทันที พ่อแม่เลี้ยงดูผมมาอย่างดี แต่เพราะแค่ผู้หญิงคนเดียวทำให้ผมไม่ได้กลับมาถึง 3 ปี ผมมันลูกเนรคุณแท้ๆ ผมก้มลงขอโทษพ่อแม่ แต่พวกท่านไม่โกรธกลับบอกเพียงว่า "วันนี้ลูกกลับมาก็ดีแล้ว…"
ต่อจากนี้ไปผมตั้งใจจะดูแลพ่อแม่ให้ดี ตอบแทนบุญคุณที่ท่านเลี้ยงดูผมมาตลอด
ข้อมูลจาก : Liekr
