เป็นเรื่องราวความรักของสามีภรรยาคู่หนึ่ง…หลังจากเรากับสามีแต่งงานกัน ก็ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมาโดยตลอด แต่สมัยนี้ยังมีคนหนุ่มสาวสักกี่คนยังอยู่บ้านนอก เราชวนเขาเข้าไปทำงานในเมือง เก็บเงินให้ได้สักก้อน เพราะอีกหน่อยต้องมีลูก อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
แต่สามีก็ไม่ยอมไป บอกว่าพ่อเสียแล้ว แม่ก็แก่มากแล้ว ไม่อยากให้แกอยู่คนเดียว นี่มันเหตุผลอะไรเนี่ย? แค่กลับมาเยี่ยมแม่บ่อยๆก็ได้นี่นา
(เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น)
สุดท้ายโดนเราซักไซ้มากๆเข้า สามีถึงได้ยอมพูดเหตุผลที่แท้จริงออกมา ที่แท้เขาไม่ได้เป็นลูกแท้ๆของแม่ แต่เป็นเด็กที่โดนเก็บมาจากข้างถนน: “พวกท่านไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกับผมเลย แต่ก็เลี้ยงดู เจ็บไข้ก็รักษาให้ เลี้ยงมาตั้งแต่ผมสามเดือนจนถึงตอนนี้ ผมอยากตอบแทนบุญคุณ ในเมื่อพ่อก็เสียไปแล้ว แม่ก็อายุมาก สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ผมไม่อยากทิ้งท่านไว้คนเดียว”
เราพูดอะไรไม่ออก เขาเป็นคนที่รู้บุญคุณคน ในเมื่อไม่รู้จะทำยังไง เราก็เลยปลงไม่ไปก็ได้
สามีเราเป็นชาวสวน ปลูกผักแล้วก็เอาไปขายในเมือง ไม่ต้องพูดว่ายากลำบากขนาดไหนกว่าจะหาเงินได้สักบาท แถมยังต้องพึ่งดินฟ้าอากาศ เมื่อมองเห็นคนอื่นๆไปทำงานเก็บเงินได้เยอะ โดยเฉพาะเวลากลับมาบ้านตอนปีใหม่ ทุกคนล้วนใส่เสื้อผ้าใหม่ บางคนซื้อรถ ใจเราก็เริ่มไม่นิ่ง อยากมีอยากได้บ้าง
เห็นแบบนั้น เราก็เลยลองชวนสามีอีกครั้ง หรือไม่ก็เขาอยู่ดูแลแม่ที่นี่ เราออกไปทำงานในเมืองเอง
แต่เขาก็ไม่ยอม กลัวว่าเราจะเสียคน เราทนจนไม่รู้จะทนยังไงแล้ว งั้นก็อยู่อย่างจนๆในหมู่บ้านนี้ไปจนแก่ทั้งชาติเลยละกัน
พวกเราทะเลาะกันใหญ่ ในที่สุดเราก็ขอหย่า
ยืดเยื้อมา 2 เดือนกว่า สุดท้ายเขาก็ยอมหย่ากับเรา เขาบอกว่าเราคิดแต่จะหาเงิน “บ้านเราปลูกผักขาย ไม่ใช่หาเงินไม่ได้สักหน่อย” เรายิ้มหยัน : “เงินคุณมันพอแค่ซื้อข้าวซื้อน้ำมันเท่านั้นเอง”
วันนั้น เรากำลังจะไปทำเรื่องหย่ากันที่อำเภอ พอเดินออกมาหน้าบ้าน ก็เห็นรถสปอร์ตที่เคยเห็นแต่ในทีวีคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู
คนที่ลงมาจากรถเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง แล้วก็สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่ง พวกเขาเดินมาทางบ้านเรา พอสามีภรรยาคู่นั้นเห็นสามีเราก็อึ้งไปพัก แล้วร้องไห้โฮออกมา
ที่แท้พวกเขาเป็นพ่อแม่แท้ๆของสามีเรา ส่วนชายหนุ่มที่ขับรถสปอร์ตก็คือน้องชายของเขา
ที่แท้ ตอนที่สามีเกิดหมอบอกว่าเขาเป็นโรคหัวใจ ถ้าเลี้ยงก็จะลำบากมาก พ่อแม่เขาก็เลยถอดใจและเลือกที่จะทอดทิ้งเขาไป
(เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น)
แต่พ่อแม่บุญธรรมก็เก็บเขามาเลี้ยง และปาฏิหาริย์ก็ทำให้เขาเติบโตมาได้แบบไม่มีปัญหาอะไร
พ่อแม่แท้ๆของเขาบอกว่า หลังจากทิ้งเขาไป พวกเขาก็ใจคอไม่สงบ ทำได้แค่ออกไปให้ไกลจากเมืองนี้ ตอนนี้พวกเขามีบริษัทใหญ่โต กลับมาที่นี่หลายเดือนแล้ว และก็มั่นใจว่าสามีคือลูกที่พวกเขาทิ้งไว้ตอนนั้น และเพราะเรื่องของเขา พวกเราก็เลยยังไม่ได้ไปหย่ากัน
และที่ทำให้เราโกรธก็คือ สามีไม่ยอมไปกับพ่อแม่เขา บอกว่าต้องดูแลแม่บุญธรรม แถมยังไม่รับเงินจากพวกเขา : “พวกคุณทิ้งผมไปแล้ว ตอนนี้เอาเงินมาให้จะมีประโยชน์อะไร ถ้าไม่ใช่เพราะแม่บุญธรรม ผมตายไปนานแล้ว!”
ข้อมูลจาก : LIEKR
