ความรักถือเป็นพื้นฐานการดำเนินชีวิตช่วยให้ดำรงชีวิตและทำภารกิจในสังคมได้เป็นปกติ มนุษย์ทุกคนล้วนรู้สึกว่า อยากจะรักหรือเป็นที่รัก ต้องการความรักความใส่ใจจากบุคคลที่รัก แต่สำหรับผู้ที่รู้สึกว่าขาดและอยากได้ความรักอยู่ตลอดเวลาแบบนี้เรียกว่าเข้าข่ายเป็น "โรคขาดรัก" ซึ่งมักมีอาการดังต่อไปนี้
[ads]
ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเองคนเดียว ต้องให้มีคนมาสนใจและต้องเป็นบุคคลสำคัญเสมอ
ไม่ชอบเห็นคนอื่นได้ดีหรือเด่นกว่าอาจรู้สึกอิจฉา
รู้สึกเหงามากตลอดเวลาไม่ชอบการถูกทิ้งไว้คนเดียว
สามารถสานสัมพันธ์เชิงชูสาวกับเพศตรงข้ามและยอมมีเพศสัมพันธ์ได้อย่างรวดเร็ว
หึงหวงรุนแรง
ไม่สามารถรักษาความรักไว้ได้ฯลฯ
คนที่รู้สึกขาดรักไม่ได้มีผลเพียงความรู้สึก แต่มีผลต่อวิธีและการแสดงออกต่อการใช้ชีวิตในสังคม บางคนเศร้ามากถึงขั้นทำร้ายตัวเองเลยก็มี
วิธีการสังเกตว่าใครเป็นโรคขาดรักหรือมีอาการขาดรักหรือไม่นั้น ถ้าเป็นเด็กเบื้องต้นสามารถสังเกตได้จากการแสดงออกของเด็กในการพบปะคนแปลกหน้า เพราะลักษณะเด่นชัดคือการไม่กลัวคนแปลกหน้าและวิ่งเข้าหา ซึ่งเป็นลักษณะที่แตกต่างกับเด็กปกติที่มักจะปฏิเสธและไม่ให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ หรือไม่ให้จับต้องเนื้อตัวแต่ ถ้าเป็นเด็กที่ขาดรักจะเปิดโอกาสให้คนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ชิด
เมื่อเริ่มโตเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นสามารถสานสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับเพศตรงข้ามและยอมมีเพศสัมพันธ์ได้อย่างรวดเร็วเพราะคิดว่าเป็นการแสดงถึงความรักและกลัวเขาไม่รักจึงมีเวลาศึกษากันและกันน้อย ทำให้เกิดปัญหาตามมา คนที่มีอาการขาดรักจะมีแนวโน้มเป็นคนเรียกร้อง อยากได้มากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คู่รักเกิดความเอือมระอาเพราะไม่เข้าใจ จึงเป็นสาเหตุให้เกิดการทะเลาะกันและเลิกรากันในที่สุด การเป็นคนขี้เหงาทำให้ต้องแสวงหาและเริ่มต้นมีความรักครั้งใหม่เสมอๆ แต่ไม่สามารถรักษาความรักไว้ได้ ทำให้ผิดหวังซ้ำๆ หลายคนท้อแท้และทำร้ายตัวเองหรือประชดชีวิต ใช้ชีวิตในด้านลบ หลายคนต้องเสียอนาคตและเข้าสู่สังคมด้านมืด
ความรักเป็นความรู้สึก ขาดหรือไม่ขาดก็คือความรู้สึก ทั้งสองเรื่องเป็นความรู้สึก คนที่เติมความรู้สึกเราได้ทันทีคือตัวเราเองนะคะ
