มีวันนี้ได้ก็เพราะ… “ผมไม่อายหรอกครับที่มีแม่เป็นยาม ผมภูมิใจ”

เมื่อวันที่ 20 ก.พ. ที่ผ่านมา เพจศูนย์แม่หลวง ปัตตานี ได้แชร์เรื่องราวดีๆ จากเฟซบุ๊กPrem Jantawong ทหารอากาศนายหนึ่งไว้เป็นแรงบันดาลใจเล็กๆ สำหรับผู้อ่านทุกคน โดยเฉพาะเด็กที่อาจกำลังรู้สึกท้อใจที่เกิดมาจน ไม่มีโอกาสเท่าคนที่ฐานะพร้อม หากได้อ่านเรื่องราวของเขาอาจจะพอฮึดสู้ได้บ้าง

——

"คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นคนดีได้ เป็นกำลังใจให้นะครับ"
บ้านเดิมผมอยู่ จ.เชียงใหม่ พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่ผมยังไม่เกิด จนผมอายุ 6 ขวบ แม่จึงย้ายมาอยู่ จ.ลำปาง แม่ทำงานเป็นลูกจ้างร้านขายยา จนผมจบ ป.6 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมคิดว่า แย่ที่สุด ..

ผมต้องเดินเท้าประมาณ 3 กม. เพื่อมาสมัครเรียนต่อ เมื่อถึงโรงเรียน เจอผู้หญิงคนหนึ่งจึงถามเขาว่า จะมาสมัครเรียนต้องติดต่อกับใคร ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า ฉันเป็น ผอ.โรงเรียนนี้ มาสมัครเรียน ทำไมผู้ปกครองไม่มาด้วย ผมบอกว่า แม่ป่วย ท่าน ผอ.คงสงสารผมกับแม่ จึงได้รับผมเข้าเรียน ซึ่งผมก็ต้องสอบเข้าเหมือนกับคนอื่นๆ ..

ช่วงเวลานั้น ถ้าวันไหนไม่มีกิน ผมก็จะไปขอเศษผักกาด มาผัดข้าวกิน ซึ่งข้าวที่กิน ก็จะเป็นเศษข้าวหักๆ มาหุงกินกับแม่ ..

เมื่อเรียนจบ ม.3 ผมได้ไปสมัครสอบที่ โรงเรียนดุริยางค์ทหารอากาศ ติดสำรองอันดับ 1 วันที่ต้องมารายงานตัว ผมไม่มีเงิน กลุ้มใจมาก อาจารย์ทราบเรื่อง จึงรวบรวมเงินช่วยออกค่าเครื่องบินมากรุงเทพฯ ..

กำหนดรายงานตัวเวลา 16.00 น. ผมมาไม่ทันแน่ๆ จึงโทรแจ้งทางโรงเรียนว่า อาจมาช้าเพราะอยู่ต่างจังหวัด โชคดีที่ทางโรงเรียนก็เข้าใจ ผมมาถึงโรงเรียนดุริยางค์ทหารอากาศ เวลา 17.00 น. แม่ผมย้ายตามผมมาอยู่ที่กรุงเทพฯด้วย โดยทำงานเป็น รปภ.อยู่วัดพระศรีฯ บางเขน ..

เมื่อผมเรียนจบ เงินเดือนผมยกให้แม่ทั้งหมด และให้แม่เป็นคนจ่ายค่าขนมให้ผม เพราะกลัวว่าตัวผมจะเก็บเงินไม่อยู่ ปัจจุบันแม่ก็ยังเป็นหนี้ญาติอยู่ เพราะไปยืมเงินญาติมาจ่ายเป็นค่าเทอมให้ผมตอนที่ผมเรียน .. ผมไม่อายหรอกครับ ที่มีแม่เป็นยาม ผมภูมิใจ 

ขอบคุณข้อมูลจาก
เพจศูนย์แม่หลวง ปัตตานี 
เฟซบุ๊กPrem Jantawong

เรียบเรียงใหม่โดย
Thaijobsgov