นี่หรือคือพ่อ??? ปรนเปรอเมียน้อย-ให้ลูกออกจากโรงเรียนไปทำงานแทนตัวเอง

ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี แต่บางทีก็ต้องเลือกกตัญญูให้ถูกคนด้วย เพราะการตอบแทนคุณผิดคน นอกจากจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย บางครั้งก็ทำให้เราเดือดร้อนกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
 

ทุกคนเป็นผู้ให้กำเนิดได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นพ่อแม่ที่ดีได้ ดังเช่นอุทาหรณ์ที่Thaijobsgov จะยกจากเรื่องเล่าของคุณผมไม่รู้ ผมเข้ามาอ่านคอมเม้นท์ ในกระทู้พันทิปhttp://pantip.com/topic/34577759/ ดังต่อไปนี้ อยากให้ผู้อ่านทุกท่านได้ทบทวนความหมายของความกตัญญูเสียใหม่ เราไม่ได้ต้องการจะชี้แนะให้คุณเกลียดพ่อแม่อย่างไร้เหตุผล แต่อยากให้ตอบแทนท่านตามเหตุแก่สมควรเถิด
 

เมื่อลูกรัก กลับกลายมาเกลียดพ่อ (ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย)
สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผมจะมาแชร์ ชีวิตผม ซึ่งมันยิ่งกว่าละครน้ำเน่าอีกครับ ออกตัวนิดนึงนะครับ ล็อคอินนี้ ของผมแต่เคยให้น้องที่รู้จักกัน ยืมใช้ พอผมยืนยันตัวตน ผมก็เลยมาใช้เอง ขอโทษถ้าเว้นวรรคและคำผิดนะครับ พิมพ์ในโทรศัพท์นะครับ
 

เริ่มด้วยครอบครัวผมมีกัน 4 คน พ่อแม่ พี่สาวและตัวผม พอผมเกิดมาเนี่ย ชีวิตผมก็ดูเหมือนจะสุขสบายจริง ตั้งแต่ผมจำความได้นะ ก็อยู่ในเพิงพักก่อสร้างที่ทำด้วยสังกะสี แห่งนึงใน กทม. เป็นที่ๆ คนงานก่อสร้างเขาสร้างอยู่กันเองในที่รัฐบาล ใครไปทำงานที่ใหนก็ไป แต่อยู่ที่นี่น้ำไฟฟรี บ้านผม มีเงินสุดในระแวกนั้น(ในเพิงก่อสร้าง) เพราะบ้านผมมีรถเก๋ง รถมอไซค์คันใหญ่คล้ายๆ 4 สูบ (เมื่อ20กว่าปีที่แล้ว) 
 

มีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบทุกอย่าง ตอนนั้นผมยังไม่เข้าเรียน ผมก็เล่นกับเด็กแถวนั้น พ่อแม่รักผมมาก ไม่เคยตีผมเลย กลับกลายเป็นพี่สาวจะโดนตีบ่อยๆ สาเหตุที่ผมรู้คือ ตอนผมเกิดพ่อแม่มีเงิน แต่ตอนพี่สาวเกิดพ่อแม่ลำบากมาก ผมเป็นคนพูดเพราะ เรียกพี่จ๋า พ่อแม่จ๋าตลอด เป็นเด็กที่ไม่หวงของเล่นของกิน ใครๆ ก็รักเอ็นดูผม
 

เวลามีรถของกินมาขาย พ่อแม่จะซื้อให้ตลอด และทั้งวันมีรถมาขายขนมไอติมไม่ต่ำกว่า 5-6 เจ้า ซึ่งผมก็จะร้องกินตลอด แม่ก็จะซื้อให้ตลอด ซึ่งพี่สาวจะให้ผมเป็นคนไปขอ เพราะพ่อแม่จะให้ บางครั้ง พ่อแม่ไม่อยู่ ผมจะเดินหนีเข้าบ้าน เล่นในบ้านคนเดียว เพราะพ่อผมสอนว่า ห้ามขอ ห้ามมองคนอื่นกิน ไม่งั้นจะโดนตี ผมจะเดินหนี ถ้าเพื่อนกินอะไรแล้วพ่อแม่ผมไม่อยู่ ผมไม่มีเงินซื้อ แต่พี่สาวผม ขี้ขอ​​ หน้าด้านตั้งแต่เด็กอ่ะพี่ผม โดนตีประจำ
 

พ่อสอนผมว่า ห้ามมีเรื่องทะเลาะกับคนอื่น ถ้าคิดจะมีต้องชนะ ถ้าไม่ชนะก็ต้องสู้ และห้ามร้องไห้ ร้องกลับมาเมื่อไร ตีซ้ำ !! ซึ่งผมก็ไม่เคยแพ้ ถึงสู้ไม่ได้ผมก็จะสู้จนฝ่ายนั้นเขาเหนื่อยและยอมไปเอง ตอนนั้นผมรักพ่อแม่มากที่สุด แต่!! พ่อผมเป็นคนเจ้าชู้ มีเมียเยอะมาก (ตั้งแต่จำความได้เมียน้อยพ่อไม่ต่ำกว่า 10 คน) พ่อจะตีแม่บ้างที่แม่กินเหล้าแล้วเมา แม่ชอบพูดเรื่องเมียน้อยและด่าพ่อ พ่อก็จะอารมณ์ร้อนและตบตีแม่ 
 

แต่เวลาแม่ไม่กินเหล้า แม่นิสัยดีมาก น่ารักสุดๆ ตอนเด็กผมไม่รู้เลยว่าพ่อนิสัยเป็นยังไง จนผมเริ่มเข้าเรียน พอผมเริ่มเข้าเรียน เราย้ายจากเพิงก่อสร้างนั้น มาอยู่น่าจะคอนโดนะ เพราะมี 18 ชั้น พ่อกับแม่เลิกรับเหมา ก่อสร้างเพราะช่วงนั้นมีปัญหากับคนใหญ่คนโตแถวนั้น พ่อเลยไปขับวิน อยู่แถวอ้อมน้อย แม่ก็ไปทำงานโรงแรมใกล้ๆ ที่พ่อขับวิน ตอนนั้นการเงินยังดีอยู่ พ่อวิ่งวินได้ไม่ต่ำกว่าวันล่ะ 600-1000 แม่มีงานประจำมีเงินเดือนอยู่ที่ 8000 เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ถือว่าเยอะพอสมควร
 

แต่พ่อก็ยังมีเมียน้อยอยู่เรื่อยๆ
ตอนผมอยู่ประมาน ป.3-ป.4 พ่อเริ่มห่างจากผม อยู่ด้วยกันแต่ความรักที่เคยให้มันเริ่มน้อย เลยดูห่างเหิน พ่อสนใจเมียน้อยมากกว่า ผมก็ไม่อะไร ผมกับพี่สาวอายุห่างกัน 4 ปี แต่เรียนห่างกัน 2 ชั้นปี พี่เข้าเรียนช้าแต่ผมเข้าเรียนเร็ว ผมเรียนพอใช้ได้ครับ เลขเดี่ยวตลอด ได้ที่ 4-8 ไม่เคยเกินนี้ ผมชอบเล่นกีฬา กรีฑา ปิงปอง มีดนตรีไทยอีก 
 

แต่พ่อผมไม่เคยให้ผมไปซ้อมเลย เสาร์อาทิตย์ผมกับพี่ต้องอยู่บ้าน ห้ามออกไปไหน พอพ่อไม่อยู่ผมจะแอบออกไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้าน แต่พ่อก็ตามไปตีตลอด ผมไม่เข้าใจทำไมต้องห้าม วันเสาร์ไปทำรายงานกับเพื่อนที่โรงเรียนก็ห้ามไป ครูนัดไปซ้อมดนตรี พ่อก็ห้าม จนต้องบอกแม่ แม่ไปบอกพ่อพ่อก็ไม่ คำสั่งพ่อใหญ่สุดในบ้าน 
 

บ้านกับโรงเรียนผมห่างกันไม่เกิน 500 เมตรอ่ะครับ ซึ่งผมเดินไปกลับทุกวัน พ่อไม่เคยไปส่งหรือรอรับผมเลย ทั้งๆ ที่ทางที่พ่อต้องไปทำงานผ่านโรงเรียนผม บางครั้งผมเลิกเรียน เดินออกจากโรงเรียนเห็นพ่อขี่ผ่าน ไปวินเขา ผมใจแป้วเลยครับ เพราะผมจะเข้าบ้านไม่ได้ไงครับ ต้องรอ 2-3 ทุ่ม แม่กลับมาจากทำงาน ผมถึงจะเข้าบ้านได้ จนผมอยู่ ป.5-6 ผมไม่เคยได้เงินไปโรงเรียน ถึง 20 บาทเลยครับ พี่ผมก็ไม่เคย ทั้งๆที่พ่อมีเงิน ผมกับพี่ได้วันละ15 บาทเท่ากันครับ 
 

จากเคยซื้อนั่นนี่ให้พ่อก็ไม่ซื้อ นานๆ ซื้อให้ที
แต่มันไม่จำเป็นอะครับ ถุงเท้ารองเท้านักเรียนใส่จนยับขาด พ่อไม่เคยซื้อให้ใหม่เลย พี่สาวผมต้องไปขอรองเท้านักเรียนเพื่อนที่บ้านเขารวยมาใส่ พี่สาวผมเก็บตังจากวันละ 15 บาท มาซื้อถุงเท้าให้ผมกับเขาคนละ 2 คู่ คู่ละ8บาทนะตอนนั้น ซึ่งมันแย่มากนะ แม่ต้องแอบเซ็นร้านค้าเพื่อให้ผมกับพี่สาวได้กินขนมในตอนแม่เลิกงาน เพราะจาก15 บาทที่ไปโรงเรียน มันหมดไปนานแล้ว แม่ต้องแอบให้ตังเพิ่มคนล่ะ 5-10 บาท ไว้ไปโรงเรียนเพื่อทบกับที่พ่อให้
 

เงินเดือนแม่พ่อเก็บหมดนะครับ
พ่อสามารถซื้อเสื้อผ้ากางเกงรองเท้าหนัง ยี่ห้อดีๆใส่ได้ตลอด แต่ไม่เคยสนใจ เรื่องการเรียนผมกับพี่เลย จนผมต้องขอทุน เรียนดีแต่ยากจน ถึงมาซื้อรองเท้านักเรียน กับกระเป๋าให้ผมกับพี่สาวได้ ก่อนหน้านั้นผมต้องไปรับบริจาค จากคนอื่น กระเป๋านักเรียนสะพายจะถึงบ้านอยู่ล้ะ ตูดกระเป๋าขาด หนังสือกระจายเต็มถนนอะครับ 
 

พ่อเริ่มติดเมียน้อยหนักขึ้นๆ
บางทีไม่กลับบ้าน แม่ต้องไปยืมเงินคนอื่นมาเป็นค่ารถไปทำงาน กับค่าไปเรียนหนังสือผมกับพี่พอพ่อกลับมารู้ก็จะด่าและตีแม่ผม พ่อเป็นคนไม่สนใจคนแถวบ้าน ใครจนกว่าพ่อไม่คบ ประมาณว่าหยิ่ง ชอบดูถูกคนอื่นอะครับ ปิดเทอม ผมไม่เคยได้ไปเที่ยวทะเลเหมือนคนอื่นนะครับ ไม่เคยได้ไปไหนเลย อยากไปห้าง พ่อบอกไม่ชอบเดินห้าง (แต่พาเมียน้อยไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างได้) ครั้งแรกที่ได้ไปทะเลคือ ป.5 ไปทัศนศึกษา กับโรงเรียน ไปบางแสน ไปเก็บขยะริมหาดอะครับ   ดีใจครั้งแรกที่ไปทะเล เวลาไปทัศนศึกษา แม่จะไปหาเงินจากเพื่อน(น่าจะยืม) มาให้ผมติดตัวไป 100 ขนมอีกนิดหน่อย เพราะถ้ารอพ่ออะหรอ 50 บาทขาดตัว แม่ต้องขอร้องให้พ่อพาไปหาผม ตอนผมไปเข้าค่ายตอนป.5 ครั้งแรก (เข้าค่ายที่โรงเรียน) ไปยืนดูผมเล่นรอบกองไฟกับเพื่อน ซื้อนมขนมไปให้ผม เพราะแม่เป็นห่วงผมไม่เคยไปนอนที่อื่น 
 

ยิ่งโตยิ่งห่างจากความรักของพ่อ
พอผม ป.6 เริ่มติดเพื่อน แต่ยังเรียนดีอยู่ยังได้ทุนปีละ 4000 เริ่มค้างบ้านเพื่อน ไกล้ๆโรงเรียน ไกล้ๆระแวกบ้านผมเองนั่นแหละ พ่อก็ตามไปตีผม ตบหน้าผมบ้าง ต่อหน้าเพื่อน ส่วนพี่สาวก็เริ่มคบเพื่อนชาย เริ่มหนีเรียน เริ่มมีแฟน พ่อตามไปตบพี่สาวกลางงานวัด เพราะพี่สาวไปกับเพื่อนผู้ชาย และเอาเข็มขัดหนังฟาดกลางงาน จนตัวลายไปหมด แม่ทำได้แต่ร้องไห้ห้าม 

พ่อพาเมียน้อยเข้าบ้าน
มารู้จักผมกับพี่สาว เขาเอาเงินมาให้ ให้เสื้อผ้าแรดๆ กับพี่สาวผม พี่สาวผมก็เข้าข้างเขา แต่ผมเอาเงินนะ แต่ผมก็ไม่ชอบอยู่ดี ผู้หญิงคนนี้ทำให้แม่โดนพ่อตี!! พ่อเริ่มว่าแม่ให้ผมกับพี่สาวฟัง ว่าแม่แก่ แต่งตัวไม่เป็น เมียน้อยเขาสาว แต่งตัวเก่ง แม่ไปเที่ยวฟังแต่เพลงลูกทุ่ง เมียน้อยกับพ่อเขาร้องเพลงสตริง พ่ออายเวลาพาแม่ไปใหนด้วย พ่อรักเมียน้อยคนนี้จริงๆ …พ่อไม่เคยรักแม่ของผมเลย นี่คือคำพูดที่ผมได้ยินจากปากของพ่อตัวเอง 

พ่อกับแม่ทะเลาะกันหนัก จนพ่อใช้สากกะเบือ ตีไปที่หน้าของแม่จนบวมและเขียวช้ำ คนแถวบ้านเริ่มนินทา ผมเริ่มนิสัยไม่ดี พี่สาวเริ่มใจแตก … สภาพของครัวของผม ตอนผมอายุ 11 ปี อยู่ ป.6   พ่อให้แม่ไปผ่อนทีวีตัวใหม่ 29 นิ้ว แล้วพ่อเอาไปจำนำเพื่อเอาเงินพาเมียน้อย กลับบ้านต่างจังหวัด แล้วไม่ยอมไปผ่อนเขา จนเขาจะยึดคืน แต่ไม่มีของคืนเขา ร้านจะจับแม่ผม เข้าคุก 
แม่บอกพ่อว่า ไม่เป็นไรเดี๋ยวเขาจะยอมติดคุกเอง ตัวเอง(พ่อผม) ดูแลลูกไปนะ
   
พ่อเลยสำนึกได้ ยอมขายรถ เพื่อไปใช้หนี้ พ่อเลยไม่มีรถไปวิ่งวิน และพ่อเป็นคนหน้าบาง เลยไม่ยอมหางานทำอีก อยู่ในบ้าน ให้แม่ไปทำคนเดียว ตอนแม่ไปทำงาน พ่อก็ให้เมียน้อยเข้ามาที่บ้าน มีไรกันบนที่นอนของแม่ พ่อดูจะภูมิใจ ที่คนแถวบ้านรู้ว่าตัวเองมีเมียน้อย ภูมิใจในความเป็นชายของตัวเอง 

จนผมเริ่มจะจบ ป.6 ตอนผมถูพื้นหน้าห้องเรียน ครูก็พูดกับเพื่อนในห้องว่า รู้ป่าวว่า คนในห้องเรามีคนสอบได้คะแนนเยอะที่สุดในสายชั้นเลยนะ เพื่อนก็ตื่นเต้น ถามครูว่าใครๆ ส่วนผมไม่สนใจเพราะเรื่องที่บ้านมันคาหัวผมอยู่ สักพักเสียงไมค์ ก็ดังในระดับชั้น ป.6 มี 4 ห้อง ห้องล้ะ 40 คน คนที่สอบวิชาวิทยาศาสตร์ กับภาษาอังกฤษ ได้ คะแนนเยอะที่สุดในสายชั้นคือ … ชื่อผมครับ !! เพื่อนผมดีใจปรบมือลั่นห้องผมก็ยิ้ม และภูมิใจสุดๆ เลิกเรียนรีบกลับบ้าน เดินไปยิ้มไป จะไปบอกพ่อกับแม่ พอถึงบ้าน ก็เจอพ่อ พ่อพูดมาคำนึงว่า …

แม่ไม่อยู่กับเราแล้วนะลูก
ใช่ครับ แม่ผมหนีตามคนใหม่ไปแล้ว ..
 

ผมน้ำตาไหล ไอ้เรื่องที่ภูมิใจเมื่อกี้มันกลืนหายไปในคอแล้ว ผมไม่พูดอะไร ฟังพ่อพูดว่า พี่สาวมาบอกว่าแม่ไปแอบคุยกับ ผช คนอื่น พ่อเลยตามไปตบแม่ ถึงที่ทำงาน ผชคนนั้นเขาเลยมาห้ามและไล่พ่อ และเอาแม่ไปอยู่ด้วย เรื่องที่ผมสอบได้คะแนนดีที่สุดในสายชั้นจนทุกวันนี้พ่อกับแม่ยังไม่รู้เลยครับ ผมเกลียดแม่ขึ้นมาทันที แม่ทิ้งไป พ่อไม่มีงาน ผมกำลังจะเรียนจบ อีกแค่ อาทิตย์เดียว ผมไม่มีเงินไปกินโรงเรียนเลยสักบาท ผมต้องเอาของในบ้าน ไปขายร้านของเก่า คนแถวบ้านรุมดูถูก

เพราะที่พ่อผมเคยดูถูกพวกเขาไว้ มันกลับมา ผมอายทุกคนแถวบ้าน ต้องได้ยินคำที่ ผู้ใหญ่แถวบ้านด่าลอยๆ เรื่องบ้านผม ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ต้องเอาเศษเหล็กไปแลกข้าวบ้างล่ะ ต้องเก็บผักหมาฉี่ใส่กินบ้างล่ะ ส่วนพ่อผมหรอ นอนอยู่ในบ้าน ไม่ออกไปใหนเลย เขาอายคนอื่น !! พี่สาวหนีไปอยู่กับแฟน เรียนไม่จบม.2 …

ผมไปเรียน ต้องไปไถเงินเพื่อนกิน ทุกวัน เพื่อนก็ให้นะ จนรับใบวุติ ทำเรื่องเรียนต่อ พ่อก็ไม่ทำให้ แม่ก็ไม่อยู่แล้ว ใจผมอยากเรียนมาก ไม่มีเงินไปไม่เป็นไรขอแค่ได้เรียน ผมเลยฝากให้เพื่อนพี่สาว ไปบอกพี่สาว ให้พาผมไปสมัคร เรียนต่อ ม.ต้นหน่อย พี่สาวผมเลยรีบกลับมา พ่อก็ตีพี่ผมเรื่องหนีไปอยู่ กับผช. ทิ้งผมกับพ่อให้อดตัวเองไป มีกินคนเดียว พี่สาวก็ยอมให้พ่อตี แล้วรีบพาผมไปสมัครเรียน สุดท้ายแล้ว มันไม่ทัน ต้องมีผู้ปกครองไป แต่ผมไม่มี .. 

ผมทำได้แค่ร้องไห้ ผมขี่รถไปขายของเก่า ของจากในบ้าน เจอแม่กับแฟนใหม่ ผมแกล้งมองไม่เห็น ผมโกรธที่แม่ทิ้งผม แม่วิ่งออกมาดักหน้ารถจักรยานผม แล้วขอโทษ (พิมพ์ไปน้ำตาไหลไปคิดถึงตอนนั้นมันตะเตือนใตอะครับ) แม่คอยมาดักผมทุกวันคอย ยัดเงินให้ผมใช้ 2-3 ร้อย แม่ให้ผมเก็บไว้ ไม่ให้พ่อ แม่บอกพ่อเห็นแก่ตัว ไม่คิดจะหางานทำ ให้ลูกแบกหน้าอยู่คนเดียว แต่ผมก็เอาไปให้พ่อนะ จะให้เขาอดมันก็ไม่ได้ เหลือแค่สองคนอ่ะครับ 

แต่แม่ก็ไม่ชวนผมไปอยู่ด้วยนะ เขากลัวแฟนใหม่ไม่ชอบอ่ะครับ เอาลูกไปเป็นภาระ จนผมทำใจได้เรื่องไม่ได้เรียนต่อ เข้าไปหาครู คุยเรื่องทุนที่เหลืออีก 2000 ผมขอเบิกมาใช้ อธิบายว่าตอนนี้ผมลำบาก ผมไปคนเดียว เด็กอายุ 11 อ่ะครับไปขอ เบิกทุนเอง ยกมือไหว้ครู ซึ่งครูผู้ถือทุนผม เขาทราบเรื่องแล้วเขาสงสารมาก อยากช่วยให้ผมเรียนต่อ แต่พ่อไม่ยอมครับ ครูเลยให้ทุนผมมา 2000 ผมเอามาให้พ่อครับ ตอนนั้น เจ้าของบ้านที่ผมอยู่มาไล่แล้ว

พ่อผมเลยขอเวลาไปหาที่อยู่ แล้วขอล็อกห้องไว้ ป้าเขาก็โอเค พ่อเลยพาผมแต่งตัวออกไป ข้างนอก พ่อเอาของใช้ใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่แบกไป ผมถามพ่อว่าจะไปไหน พ่อบอกไม่รู้ .. พ่อพาผมเดินจากหนองแขมจนไปถึงสายห้าเกือบๆ ถึงบวรศาลายา ผมเหนื่อย และเพลีย เกิดมาไม่เคยต้องมาเดินแบบนี้ ค่ำตรงใหนพ่อพาผมนอนศาลาแถวนั้นเลย จนเด็กวัยรุ่นแถวนั้น ซื้อมาม่ามาให้ผมกินแล้ว ถามพ่อผมว่าน้าจะพาลูกไปไหน ดึกๆไม่พาน้องไปนอน สงสารน้อง พ่อก็ไม่ตอบเขา พวกวัยรุ่นก็จับหัวผมแล้วบอก เอ็งนี่รูปหล่อเนอะ กินซะพี่ให้ พี่ไปและ แล้วพวกพี่เขาก็แว้นไป (ขอบคุณพี่มากๆนะครับจากใจ) 

พ่อพาผมเดินย้อนไปย้อนมา อยู่สองสามวัน แถวสาย 5 กินข้าวเหนียวห่อล้ะ 5 บาท คนล่ะครึ่ง อาบน้ำคลองแถวป่าแถวนั้น จนวันนึง ฝนตกเลยวิ่งไปหลบตรงกระต๊อบ หน้ารั้วที่ใครไม่รู้  ผมถามพ่อว่าต้องเดินแบบนี้ อีกไกลมั้ย เหนื่อย ง่วง หิว พ่อไม่ตอบไรเลย จนมีลุงเดินออกมาจากรั้วนั้นและ มาพูดว่า เข้าไปนั่งในบ้านก่อนมั้ย ไปสิ ไม่มีที่อยู่ใช่มั้ย ป่ะ ไปอยู่ด้วยกันสงสารเด็กมัน ..

ภาพประกอบจาก roddklever.com
 

พ่อผมเลยอยู่ สร้างเพิงพักเป็นสังกะสี

ทำงานกับเจ้าของที่ พ่อเป็นคนขยัน เถ้าแก่เลยชอบพ่อ พ่อเริ่มได้เงินงวดแรกๆ พ่อก็โทหา เมียน้อยคนเดิมอีก เขาก็รีบมาหา มานอนคืนนึงแล้วก็กลับ แล้วพ่อก็หยอดตู้โทหาเขา ผมได้ยินว่า เขารับสภาพนี้ไม่ได้ และก็ทะเลาะกันนะ ผมเห็นน้ำตาพ่อไหล เกิดมาผมไม่เคยเห็นพ้อร้องไห้ แต่พ่อร้องไห้ ให้ผญ คนนี้ กับแม่ผม พ่อเอาแต่ตีทำร้าย หรือว่าพ่อไม่เคยรักแม่ผมจริงๆ

เราก็อยู่แบบนั้นได้สักระยะ พอเถ้าแก่ชอบ คนอื่นก็ไม่พอใจ กดดันจน ผมกับพ่อต้องย้ายออกก พ่อเลยพาผมมาหาเพื่อนเก่า ที่จังหวัด นครปฐม และมีคนชวนไปทำงาน แถวๆสามควายเผือก แต่มันเข้าไปลึกมาก ก็ไปสร้างบ้านให้เขาแล้วเฝ้าที่ให้เขาด้วย มีบ้านของเจ้าของบ้านเก่าเขาให้อยู่ พ่อก็ทำงานอาทิตนึงแล้วเบิกเงิน ให้ผม นั่งรถไปที่สายห้าคนเดียว เด็กอายุ 12 สมัยก่อนอะครับ นั่งรถไปคนเดียว งงมาก เพื่อไปหารถขนของ ที่สายห้ามานครปฐม ด้วยตัวคนเดียว พ่อไม่กล้าไป ตามเคยหน้าบาง

ไม่กล้าเข้าหน้ากับพวกที่อยู่เก่า

ผมเลยต้องไปหาแม่เพื่อให้แม่หารถขนของให้ เพราะลำพังผมจะไปหาได้ที่ใหน แม่ก็มาช่วยขนของสรุป พวกที่นั่นงัดห้องขโมยพระกับเสื้อผ้า ไปเยอะอยู่ แต่ผมไม่สนและ ผมขนของอย่างเดียว ขนเสร็จแม่ก็ให้ผมนั่งมากับคนขับรถ ซึ่งเป็นรู้จักเก่าของพ่อกับแม่ เพราะแม่มาด้วยไม่ได้ไม่งั้น โดนพ่อตีแน่ พ่อแค้นแม่มาก พอขนไปถึงนครปฐม พ่อเห็นหน้าลุงคนขับรถ พ่อก็ด่าผม เป็นชุดเลย ว่าไปหาแม่ทำไม ด่าด้วยคำหยาบคำแรงๆ ผมก็ได้แต่บอกว่า ถ้าไม่มีแม่ก็ไม่รู้จะไปหารถที่ใหน พ่อก็บ่นไม่ฟังอะไร 

พออยู่ได้สักพัก เจ้าของบ้านเขาจะรับผมอุปการะ ให้ไปเรียนเป็นเพื่อนลูกเขา จะส่งเอง เขามีเงิน เขาเอ็นดูผมมาก ให้ตังตลอด บางทีดึกๆ เขาก็ขับรถมาหา เอาขนมมาให้ผมมาคุยกับพ่อ ถามผมว่าอยากเรียนมั้ย ผมดีใจมากผมอยากเรียน เขาบอกว่าถ้าเรียนอะ ต้องไปอยู่บ้านเขาอีกหลังที่ตัวเมืองนะ เพราะไกล้โรงเรียน ผมก็รับปาก เขาบอกเข้าไม่อยากหรอก ซื้อแอร์ให้ รร ก็เข้าได้แล้ว (โรงเรียนมัธยมชื่อดังชุดพละออกสีม่วงๆในนครปฐม) สรุปพ่อผมก็ไม่ยอมให้ผมไป เพราะไม่ให้ผมไปอยู่กับเจ้าของบ้าน … อดเรียนอีกแล้ว!!

บ้านที่ไปอยู่นี้กันดารมาก บ้านคนห่างกันมาก มีแต่ที่ แต่ป่า มันน่ากลัวมาก แต่พ่อก็ทิ้งให้ผม นอนอยู่คนเดียว ที่นั่นเพื่อพ่อจะนั่งรถไปหาเมียน้อยคนนั้น ที่อ้อมน้อย พ่อทิ้งผม อยู่คนเดียวในที่ๆ เปลี่ยวแบบนั้น ไปสองครั้ง ครั้งที่สองมีคนมาพยายามงัดประตู ผมกลัวมากดึกแล้วด้วย ผมเลยเปิดทีวี แล้วพวกนั้นก็ตกใจวิ่งไป ตอนเช้ามีพวกคนงานมา ผมเลยเปิดประตู เจอพวกอุปกรณ์เสพยา ตกอยู่ข้างๆ ประตู ผมกลัวมากจริงๆ คนงานพวกลุงๆน้าๆ ที่มาสร้างบ้านเขาก็บ่นว่าพ่อปล่อยผมอยู่คนเดียวได้ยังไง พ่อกลับมารู้เรื่องก็เฉยๆ ไม่พูดอะไรเลย  บอกแค่ว่าเมียน้อยคนนั้นบอกเลิกแล้ว

ก็อยู่ไปเรื่อยๆ มีคนจะส่งผมเรียน กี่คนๆพ่อก็ไม่ยอม จนทำบ้านเสร็จย้ายมาอยู่ตัวเมืองนครปฐม พ่อก็ทำที่นั่นที่นี่ แล้วก็ออก พี่สาวก็ตามมา เพราะเลิกกับแฟนคนแรกไปแล้วไม่มีที่ไป ผมก็เริ่มโต จนอายุ 14 ไกล้จะทำบัตร ผมต้องกลับไปเอาทะเบียนบ้านตัวจริงที่สระบุรี เลยได้ไปเจออา ซึ่งเป็นน้องชายพ่อ เขารวยมากตอนนั้น อาซื้อบ้านใหม่กำลังจะต่อเติม เลยขอให้พ่อมาช่วยคุมงาน เพราะพ่อเป็นช่าง แกทำได้หมด ตั้งแต่พื้นบ้านยันหลังคา 

พ่อเลยตกลงและให้พี่สาวผมอยู่บ้านที่นครปฐม ผมกับพ่อเลยไปสระบุรีกัน

พอมาอยู่อาก็จะส่งผมเรียน อารักผม เพราะผมหน้าเหมือนลูกกับเมียคนแรกของอา แต่เมียอาเขาไม่เอาญาติฝ่ายอาเลย เพราะจน เขาเอาแต่ฝั่งเขา เลยมีปัญหากัน เมียอาชอบดูถูก จนพ่อไม่อยากทำเลยขอกลับ อาให้เงินมา 2 หมื่น ผมกับพ่อก็กลับ นครปฐม (อดเรียนอีกแล้ว) พอกลับไป ของในบ้านเละ หม้อข้าวบูด ของหายไปเยอะ

พี่สาวตัวแสบผมพาเพื่อน มากินมานอนกันใช้ของในบ้าน ให้เพื่อนผช ขโมยเสื้อผ้าพ่อไปใส่ สรุปพี่สาวก็มีแฟนใหม่ทันที .. พ่อเลยไล่มันออกไปอยู่กับแฟนใหม่ของเขา พ่อก็กลับมาอยู่สภาวะ ตกงานอีกตามเคย แต่มีเงินจากอามา 2 หมื่น แกก็กินเหล้าชวนคนนั้นคนนี้มากิน เอาเงินมาอวด โยนเงิน สองหมื่นอวดคนอื่น เวลาแกเมาแล้วหน้าใหญ่ใจโต เวลาไม่เมาก็ขี้โม้ (นิสัยพ่อผมจริงๆ) คนก็ดีด้วยกินเหล้าฟรีนี่นา ก็มาๆทุกวัน จนเงินหมด งานก็หาไม่ได้ เริ่มเครียด 

ก็ให้ผมไปทำงานในตลาด ได้วันละ 100 ผมก็ทำเพราะผมอายุไม่ถึง 15 ทำไรได้ก็ทำ (อ้อพ่อเคยบังคับให้ผมทำงานก่อสร้างด้วยนะ ยกปูนมือแตกผมแอบร้องไห้ตลอด มันเจ็บไปหมด จนเถ้าแก่ของที่นั่นสงสารให้ผมเข้าไปทำในออฟฟิค) ผมเล่าข้ามไปเยอะมาก เพราะเรื่องมันยาวนะ ไม่คิดว่าจะมีใครอ่านแค่อยากระบาย ทำเท่าไร พ่อก็เอาเงินไปหมด ไม่เคยได้ซื้อเสื้อผ้าหรอกครับ ใส่เก่าๆของมือสอง จนผมอายุ 15 ผมไปสมัครปั๊ม ตอนแรกเขาไม่รับหรอกผมวุติไม่ถึง ม.3  แต่เขาสะดุดชื่อโรงเรียน พอรู้ว่าเรียนที่ กทม. เขาเลยรับ ทำได้เงินเดือนเดือนล่ะ 5,100 + 300 เบี้ยขยันทำไม่หยุด ให้พ่อหมดเลยครับ เก็บไว้ร้อยเดียว ซื้อเสื้อใส่

จนเริ่มมีเพื่อนครับ ก็ไปกับเพื่อนแต่ก็ไปทำงานตลอดนะครับ ก็เริ่มให้ไม่หมดทุกบาท พ่อก็จะบ่นด่า และมีช่วงนึงพ่อทำงานดีครับ พ่อซื้อรถเงินสดมาคันนึง และไปเที่ยวคาราโอเกะ จนเมาสรุป กินไป 2500 ไม่มีเงินให้เขา เขายึดรถ ต้องเมานั่งวินกลับ พอเสร็จบังคับให้ผมไปเอา ผมขี่รถไม่เป็น ผมไม่มีรถไปเอาด้วย พ่อก็ไปบังคับให้ผมไปหาคนไปเอารถเป็นเพื่อน ใครเขาจะไปอะครับ 

พ่อแกอายเจ้าของร้าน ผมต้องรับหน้าตลอดทั้งๆ ที่ผมไม่รู้เรื่องเลย สรุปผมนั่งวินไป พ่อไปยืนรอที่อื่น ให้ผมไปคุยกับเจ้าของร้าน เขาก็ไม่ยอม ไอ้ผมก็เด็ก เลยเรียกพ่อ เจ้าของร้านเห็น พ่อเลยยอมออกมา ยื่นเงินให้เขาก็ยอมให้เอารถออกแค่เนี้ย !! จะหน้าบางไปไหน ก่อเองแต่ไม่แก้เอง …?

ผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อครับ พ่อทำงานได้ดีสักพักก็ออก ตกงาน เพราะความเหลิงของตัวพ่อเอง พอมีเงินแล้วเก่ง ไม่ง้อใครกระทั่งเจ้านาย แล้วก็หมด แล้วก็เก็บตัวอายคน พ่อไม่เคยคิดหางานเลย มีแต่ต้องรอคนมาประเคนให้ ซึ่งมันก็นานอะครับ ผมทำคนเดียวก็เหนื่อย พ่อก็เอาไปหมด พอผมจะได้ใช้บ้างพ่อก็ด่า ว่าไร้สาระ ผมเก็บเงินดาวน์รถ แต่พ่อเอาไปใช้ 

ขี่รถไปดูพระ ถึงเวลาผมเลิกงาน ก็ไม่ไปรับ ผมต้องขอยืมเงินคนอื่นนั่งรถกลับบ้าน ผมเลยตัดสินใจไม่ผ่อน เพราะผมไม่เคยได้ใช้ประโยชน์เลย พอผมจะขี่ พ่อก็จะด่าจะว่า จะตีไม่ให้ผมเอารถไป พอผมปล่อยยึด พ่อก็ตีผม ด่าผม จนผมต้องว่าไปว่า มีไว้ให้เป็นภาระหาคนเดียวมันเหนื่อยนะ ค่าบ้านค่ารถค่ากิน พ่อไม่คิดจะหางานทำเลย พ่อก็ด่าผมอีก จนผมต้องเงียบ เด็กอายุ 16 อ่ะครับ ต้องหาคนเดียว มันเหนื่อยนะครับ

พอปล่อยรถ ผมก็เกเร พ่อไม่ทำงาน ผมก็เลยไม่ทำ (ออกจากปั๊มเพราะไปเป็นแฟนกับลูกสาวเจ้าของปั๊มเลยโดนออกครับ) แล้วผมก็มีแฟน แฟนคนนี้เขามีรถมอไซค์ เขามารับมาหา เขาเรียนอยู่ ได้เงินมาเรียน 60 บาทเขาก็ซื้อข้าวมาให้ผม เพราะตอนนั้นผมไม่มีงาน พ่อก็ไม่มี พ่อเขามา พ่อจะเอารถเขาไป บอกจะไปหางาน แต่ป่าวเอาไปขี่ยืด เอาไปดูพระ จนผมว่าพ่อ เพราะแฟนคนนี้เขาต้องเอารถเข้าบ้าน ก่อน6 โมงเย็น ผมบอกพ่อแล้วพ่อบอกทัน จนทุ่มกว่า 

แกกลับมาก็ทำเป็นพูดว่า กำลังคุยเรื่องงานตรงนั้นตรงนี้ยังไม่ทันรู้เรื่องเลย ผมเลยบอกพ่อไม่ต้องโกหกหรอกพอเหอะ แกก็ไม่ได้งาน จนผมทนอยู่ไม่ไหวจริงๆ ต้องหนีออกจากบ้านไป แล้วพ่อไปค้นเจอสมุดที่ผมเขียนระบาย ว่าเกลียดพ่อ ทำไมไม่มีพ่อแบบคนอื่น ที่ทำทุกอย่างให้ลูกได้เรียน ได้มีอนาคต แต่ที่ผ่านมา พ่อทำทุกอย่างเหมือนตัดอนาคต … พี่สาวผมบอกนะว่าพ่อแต่เหมือนน้ำตาคลอ แต่ก็ไม่ได้อะไร 

คือที่ผ่านมา พ่อจะเป็นแบบนี้ตลอด พอผมดาวน์บ้าน เอื้ออาทร ผมก็ต้องส่งคนเดียว ต้องให้พ่อตางหากอีก พอผมจะใช้อะไร แกจะด่าผมตลอด ผมทำเหนื่อยผมอยากได้อะไร ไม่ได้เลยหรอ พ่อแกผ่อนรถมอไซค์ใหม่ แกไม่เคยให้ผมจับ ไม่เคยไม่รับไปส่ง พอไปก็ด่าเรื่องน้ำมัน ไม่คุ้ม ทำงานเลิกดึกบ้าง ผมก็เหนื่อยใจ ต้องอาศัยรถคนอื่นไปกลับ ค่าห้องผมจ่ายคนเดียว แต่พ่ออยู่ด้วย แต่พอรถที่พ่อผ่อนพ่อบอก ไม่ใช่ของผมอย่าเสือก ..

พ่อตกงานเอาแต่ดูพระ ไม่เคยได้อะไรกลับ ผมต้องเป็นแบกหน้ารับภาระต่างๆ ตั้งแต่เด็กจนอายุ 25 ถ้าพ่อทำแบบนี้ แต่ยังห่วงยังดีกับผม ผมจะไม่เสียใจเลย แต่พ่อเห็นแก่ตัวมากจริงๆ ผมซื้ออะไรไว้ในตู้เย็นขนม ทุกๆอย่าง พ่อไม่เคยเหลือไว้ให้ผมกินเลยสักอย่างเดียว ผมไม่สบายหยุดงาน พ่อเอาแต่ด่าผมด้วยคำแรงๆ ว่าขี้เกียจ ตอแล ไม่เคยถามว่าผม เป็นหนักมั้ย ต้องเป็นเพื่อนหรือแฟนผมเท่านั้นที่เป็นคน ซื้อข้างและยามาให้ผมถึงบ้าน เพราะผมจะเป็นไข้เดือนสองเดือนครั้ง และเป็นหนักมาก 

มีแต่คนอื่นที่คอยเป็นห่วงผม

เพื่อนที่ทำงานเอาผ้ามาห่มให้ผมตอน ผมไม่สบายแล้วหนาวสั่น แต่ก็ไปทำงาน จนเจ้านายต้องบังคับให้ผมหยุดงาน แต่พ่อไม่เคยถามผมสักคำ เห็นว่าไม่ไปทำงาน ก็เริ่มด่า ด่าด้วยถ้อยคำแรงๆ เหมือนคนเกลียดกันมาเป็นชาติๆ มีแต่ความเห็นแก่ตัวให้กับผม

เดี๋ยวจะงงว่าผมมีเงินที่ไหนไปดาวน์บ้านเอื้ออาทร คือช่วงนึงผมเคยมีแฟนที่ กทม. ตอนช่วงผมหนี มาอยู่กับแม่ แล้วแฟนคนนี้เขามีเงิน เขาเลี้ยงผม ผมก็ขอเขาทำงานนะ แต่เขาขี้หึงเลยไม่ให้ผมทำ เขารับรู้ชีวิตผมทุกอย่าง เขาก็พาผมไปในทุกที่ ที่ผมไม่เคยไป พาไปกินทุกอย่างที่มันดีๆ แล้วดาวน์บ้านเอื้ออาทรให้ผม เพราะผมอยากมีบ้าน และลำพังตัวเขายังเรียนอยู่ คงไม่มีเงินมากพอมาซื้อบ้านเงินสดให้ผม และผ่อนให้ทุกเดือนๆ เขาโอนเงินให้แม่ผมบ่อย และให้ตังพ่อผมเวลาพาผมไปหา 

เหลือเงิน 5 พัน เขาก็ให้พ่อผม 3000 ทั้งๆ ที่ตอนนั้นพ่อมีเงินพกเป็นหมื่น พ่อก็จะพูดว่าไม่มีตลอด เขาซื้อโทรศัพท์ดีๆ ถ่ายรูปฟังเพลงได้สมัยตอนนั้นให้พ่อผม พ่อโทรหาผมให้ผมหลอกเงินแฟนคนนี้ไว้เยอะๆ ผมปฏิเสธ เพราะเขาให้ผมมาเยอะ ผมไม่หลอกพ่อก็ด่าว่าผมโง่ ทำให้ทะเลาะกันหนัก 

จนผมถึงขั้นร้องไห้ ตอนนั้นอายุ 21-22 แล้วนะครับ แฟนคนนั้นก็มากอดปลอบผมทั้งๆที่เขาอายุแค่ 20 เขาให้ผมเรียนกศน. เราคบกัน 3 ปี ก็เลิกกัน เขาคงเบื่ออะครับผมก็เลยต้องกลับมาอยู่เอื้ออาทร กลับมาอยู่กับพ่ออีกครั้งและ ผ่อนเองต่อ ตอนนี้โดนยึดไปละครับ เพราะพ่อไม่ช่วยผมผ่อนเลย เวลาพ่อไม่ทำงาน ผมก็ต้องผ่อนรถแทนพ่ออีก ทำให้หมุนเงินไม่ทัน 

เวลาทะเลาะกันเขาจะบอกว่าบ้านนี้ไม่ใช่ของผม เป็นของคนนั้น ลำพังผมไม่มีปัญญาหรอก และตามด้วยคำด่าและดูถูกตลอดมา ผมก็ได้แต่พูดว่า ถ้าไม่มีผมพ่อคิดว่าเขาจะมาดาวน์บ้านให้พ่ออยู่หรอ

ความรู้สึกเหมือนที่พ่อรักผมในวัยเด็ก มันไม่เคยกลับมาอีกเลยตั้งแต่ ป.4 มันหยุดอยู่แค่นั้น ตอนนี้ผมกับพี่สาว ได้พูดความรู้สึกต่างๆ ที่พ่อกระทำกับพวกผมและแม่ พูดแบบตรงๆ พ่อหลอกตังผมกับพี่สาวไป บอกจะไปจ่ายค่ารถค่ากิน สุดท้ายเอาไปเล่นพระ จนไม่เหลือกิน พอผมพูดตรงๆ พ่อรับไม่ได้และด่าผมกับพี่อีกตามเคย  ผมอายุ 26 แล้ว พี่ผม 30 พ่อยังจะตบจะตี ทุกครั้งที่ทำไม่ถูกใจ พ่อเคยต่อยผมจนเลือดกำเดาทะลักเพียงเพราะผม ไปเล่นสงกรานต์หน้าปากทางบ้านกับเพื่อน จนคนแถวบ้านนึกว่าผมโดนรถชน เพราะเลือดไหลไม่หยุด 

ตอนนี้พ่อย้ายไปอยู่กับน้องสาวที่ใต้ และตัดขาดกับผมและพี่สาว และเปลี่ยนเบอร์ บอกกับพวกผมว่าตายไม่ต้องมาเผาผีกัน และหายไปไม่สามารถติดต่อได้อีก ส่วนแม่อยู่เชียงใหม่กับญาติฝ่ายแม่ สบายดี โทรตอดต่อบ้างบางครั้ง พี่สาวอยู่อยุธยา ใช้ชีวิตดีดี๊ของเขา ส่วนผมตอนนี้อยู่นครปฐมที่เดิม เพิ่มเติมคืออยู่กับแฟนที่น่ารักฝุดๆ อายุห่างกับผม 8 ปี ผมรักเด็ก ช่วยกันขายของทำมาหากิน ตอนนี้ไม่เหลือเค้าของเด็กเรร่อนเก็บผักฉี่หมากินแล้วครับ 

แต่ทุกวันนี้ทำบุญยังอธิษฐานขอเสมอให้ผมมีเงินสร้างบ้านให้พ่อแม่อยู่สุขสบายตลอดทุกครั้งที่ทำบุญ

ชีวิตมันไม่ง่ายจริงๆนะครับ กว่าผมจะมีทองใส่เต็มตัว มีกินมีใช้ไม่ขัดสน ผมผ่านอะไรมาบ้าง มีบางส่วนที่ตัดไป แย่กว่านี้ยังมีนะแต่ไม่ได้เขียนออกมา แค่อยากระบายเท่านั้นครับ สาบานว่ามันคือเรื่องจริง 

ยังมีนะครับ พ่อแม่ที่รักตัวเองมากกว่าลูก ใครจะมองยังไงผมไม่รู้ แต่ที่ผมเจอมา มันเป็นแบบนี้จริงๆ ถ้าคุณได้มาเจอแบบผม คุณจะเข้าใจจริงๆ

น้องๆที่ได้เรียนจงตั้งใจเรียนนะครับ
คนที่มีพ่อแม่ทุ่มเทให้มากๆจงสำนึกนะครับว่าคุณโครตโชคดี อย่าทำให้ท่านผิดหวังนะครับ ขอบคุณ ถ้ามีคนมาอ่าน สักนิดก็ยังดี ขอบคุณกำลังใจนะครับ
 

ขอบคุณข้อมูลจาก สมาชิกผมไม่รู้ ผมเข้ามาอ่านคอมเม้นท์ เว็บไซต์http://pantip.com/topic/34577759

เรียบเรียงใหม่โดย Thaijobsgov