ลูกหนี้ตัวอย่าง!! สาวลูกหนี้ กยศ.เพิ่งไปปิดหนี้มา เพิ่งรู้ว่าเขาเมตตากันขนาดนี้ เพื่อให้ลูกหนี้ที่ทำงานแล้วไม่รู้สึกว่าภาระเยอะไป!!

Advertisement   เราต่างทราบกันดีว่า กยศ. เป็นกองทุนที่สร้างประโยชน์ให้บัณฑิตจำนวนมากได้มีอนาคตที่ดีด้วยการกู้ยืมเงินมาจ่ายค่าเทอมก่อนแล้วค่อยผ่อนใช้เมื่อถึงวัยทำงาน แต่เพราะช่องโหว่ที่ กยศ.ยังไม่รัดกุมพอ ประกอบกับการหักเงินที่แสนจะถูก ดอกเบี้ยก็ถูก ทำให้ลูกหนี้จำนวนไม่น้อยเหนียวหนี้ หนีหนี้ ไม่ยอมจ่ายไปเลย โดยคิดเสียว่าอย่างไรก็คงไม่โดนอะไรมาก แต่สำหรับล็อกอิน นางพญามารเมฆไฟ ซึ่งเป็นลูกหนี้ กยศ.คนหนึ่ง รู้ซึ้งถึงพระคุณ กยศ.เป็นอย่างดี เธอจึงผ่อนชำระมาเรื่อยอย่างไม่ขาด และล่าสุดนี้เธอก็เพิ่งพบความจริงว่าทางกองทุนฯ สุดจะเมตตาต่อวัยทำงานถึงขนาดที่ "ในการปิดบัญชีกยศ.ต้องจ่ายตรงตามยอดเท่านั้นจึงจะสามารถปิดได้ไม่สามารถจ่ายเกินยอดได้" จึงอยากจะชวนลูกหนี้ทั้งหลายชำระเงิน กยศ.เสียทีเถอะ ให้สมกับที่เขาเมตตาต่ออนาคตทางการศึกษาของหลายคน     ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเรากู้กยศ.เรียนตลอด 4 ปี ยอดกู้ประมาณ 160,000 บาท เงินจำนวนนี้จบออกมาทำงานในสายงานของเรา(ล่ามภาษาญี่ปุ่น)ไม่กี่ปีก็สามารถปิดได้สบายๆแต่เราอยากให้กยศ.ได้ดอกเบี้ยจึงเลือกวิธีผ่อนชำระตามเกณฑ์กยศ.ไปเรื่อยๆเพราะเรารู้ว่าดอกเบี้ยกยศ.ไม่ได้มากมายอะไรนัก อยากให้เขาได้ดอกเบี้ยเอาไปต่อยอดเพิ่มเงินกองทุนบ้างจึงไม่รีบปิด ตามกำหนดถ้าเราผ่อนตามเกณฑ์กยศ.ไปเรื่อยๆเราจะปิดบัญชีในปี 2563 มาในปีนี้เราคิดว่าอยากเปลี่ยนสายงานแล้วเราเลยคิดว่าจะปิดเงินกู้กยศ.เสียทีเพราะมันเหลืออีกเพียงห้าหมื่นนิดๆเท่านั้น  เราจ่ายงวดแรกตามกำหนดจ่ายเงินของกยศ.ปีนี้ก่อน 40,000 ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน  เหลือยอดอีกประมาณหมื่นนิดๆพอมาปลายปีเราก็จัดการไปปิดเลย กยศ.ให้สแกนQR codeเพื่อชำระเงินได้ แต่ด้วยความตั้งใจของเราอยากสมทบเงินให้กับกยศ.ด้วย เพราะเราถือว่าที่เรามีเงินมีทองใช้ทุกวันนี้ให้แม่ได้สุขสบายก็เพราะเงินส่วนนี้ของกยศ.ให้เราได้เรียนในสายงานที่หางานทำได้ง่ายและเป็นที่ต้องการของตลาดเราอยากจ่ายเกินเพื่อเป็นการสมทบให้ แต่เรากดจ่ายเท่าไหร่ก็ไม่ได้เลย เราจึงต้องไปชำระที่ธนาคารกรุงไทยแทน จึงได้ทราบจากพนักงานว่า  "ในการปิดบัญชีกยศ.ต้องจ่ายตรงตามยอดเท่านั้นจึงจะสามารถปิดได้ ไม่สามารถจ่ายเกินยอดได้" เราจึงต้องชำระตามยอดคงค้างที่เหลือ ตอนที่เราปิดดอกเบี้ยแค่ 31.75 บาทเท่านั้นเอง ช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน […]